a topladı. Ətrafda olan camaat, hətta Pənahəli xanın tərəqqisini onun rəftar və məhəbbətini eşidən Təbriz və Ərdəbil vilayətlərinin bir çox əhalisi və sənətkarları belə öz ailələri ilə birlikdə gəlib Bayat qalasında yerləşdilər».

Bayat qalasının inşası Dağlıq Qarabağın xristian məliklərini və Qarabağı özünə tabe etmək niyyətində olan Hacı Çələbi xan Şəkilini narahat etdi. İrəlidə qeyd edildiyi kimi, 1736-cı il Muğan qurultayından sonra Nadir şahın Qarabağ bəylərbəyinə qarşı gördüyü cəza tədbirlərindən biri də Qarabağın beş xristian məlikliyinə /Xəmsə/ daxili idarəetmədə müstəqillik verərək Qarabağ bəylərbəyinin tabeçiliyindən çıxarıb birbaşa Azərbaycan vilayəti hakiminə tabe etməsi olmuşdur. İndi isə məliklər də siyasi müstəqillik xülyasına düşmüşdülər və buna görə də Pənahəli xanın güclənib öz hakimiyyətini bütün Qarabağ ərazisinə yaymasına müqavimət göstərirdilər. Məliklər o zaman güclü hərbi qüvvəyə malik Hacı Çələbini Pənahəli xana qarşı çıxmağa təhrik edə bildilər. «Onlar [yəni Pənahəli xana düşmən mövqedə dayanan Cavanşir və Otuziki tayfaları] Xəmsə məliklərini də özlərinə həmməslək və müttəfiq etmişdilər. O zaman bütün Şirvanatda əbədi ixtiyar sahibi və hökmran olan Hacı Çələbiyə ərizələr yazdılar. Ona bildirdilər ki, Pənahəli xan burada taxta çıxmış, qala və səngər tikdirmişdir. Əgər dəf edilməsində bir qədər təxir edilsə, sonra onun qarşısında durmaq mümkün olmayacaqdır». Bu hiyləyə inanan Hacı Çələbi, Şirvan qoşunu ilə bərabər 1748-ci ilin sonunda Pənahəli xanı aradan götürmək üçün Bayat qalasına hücum etdi. Qala mühasirəyə alındı. Bir ay mühasirədə qalan qala təslim olmadı. Məqsədinə nail olmayan, mübarizədə məğlub edilən Hacı Çələbi geri dönərkən demişdi: «Pənah xan bu vaxtacan bir sikkəsiz gümüş idi, biz gəldik, ona sikkə vurduq və qayıtdıq». Pənahəli xan hər iki-üç gündə bir dəfə atlı dəstə ilə qaladan kənara çıxaraq düşmənə qəfil həmlələr edirdi. Mirzə Camal Qarabaği bu barədə belə yazır: «Şirvan və Şəki xanları heç bir iş görə bilmədilər.