, Borçalıdakı Dəmirçihəsənlilərindən olub bir minbaşıya tabe Dəmirçihəsənli eli, yenə Borçalıdan Cinni tayfası da Qarabağa gəlib Pənahəli xanın himayəsinə sığmmışdılar». Xanlıq daxilində hakimiyyətini möhkəmləndirən Pənahəli xan öz təsirini Azərbaycanın digər yerlərinə yaymaq qərarına gəldi. Bu işdə o şəkili Hacı Çələbi xanı başlıca maneə hesab edirdi. Buna görə də təsiri altında olan qaradağlı Kazım xanı, Naxçıvanlı Heydərqulu xanı, gəncəli Şahverdi xanı yanına çağırdı və birləşib Hacı Çələbiyə qarşı çıxmağı təklif etdi. Xanlar bu işə Kartli çarı II İraklini də cəlb etməyi qərara aldılar. Azərbaycan torpaqlarında çoxdan gözü olan II İrakli məqamdan istifadə etməyi qərara aldı. Əvvəlcədən əldə edilmiş razılığa əsasən, Azərbaycan xanları ilə Teymuraz və II İrakli Gəncə yaxınlığında görüşməli və burada öz qüvvələrini birləşdirərək Şəki xanlığı üzərinə yürüş təşkil etməli idilər. Lakin gürcü çarları 1752-ci ildə gözbnilmədən xanların dördünü də əsir götürdü. Şahverdi xanın çaparı dərhal bu haqda Hacı Çələbi xana xəbər çatdırdı. Bu xəbəri eşidən Hacı Çələbi böyük mərdlik göstərərək, əsir alınmış Azərbaycan xanlarını azad etmək qərarına gəldi. Onun qoşunları Kür çayını keçərək Gəncəyə tərəf hərəkətə başladı. Nizami Gəncəvinin məqbərəsi yaxınlığında baş vermiş həlledici döyüş gürcü qoşunlarının tam məğlubiyyəti ilə nəticələndi. Əsir alınmış xanlar isə azad edildilər və öz vətənlərinə döndülər.

Mir Mehdi Xəzani Mehri və Güney mahalları ilə yanaşı Çuldur mahalının da Qaradağ hakimindən alındığını qeyd edir. O yazır ki, «Pənahəli xan, Xudafərin körpüsündən Kürəkçaya qədər ərazini Gəncə xanlığından, Tatev və Sisyanı Naxçıvan hakimindən, Zəngəzur və Qapanı Təbriz xanlığından, Uşacıq günbəzindən yuxarı, Göyçə sahilinədək kolanıların yaşadığı ərazini İrəvan xanlığından aldı. (s.36)

Mirzə Camal Qarabaği yazır: «Hökumət işlərini bir an belə unutmayan mərhum Pənahəli xanın işgüzar və bacarıqlı adamları, xanın əmrinə görə məsləhət üçün yığışıb dedilər: «Mərhum Nadir şah