n 13-də Təbrizi ələ keçirdi. Sultan Süleymanın özünün başçılıq etdiyi Osmanlı ordusu həmin ilin noyabr ayında Bağdadı ələ keçirdi. Şah Təhmasib osmanlılarla meydan döyüşündən yayınırdı və Osmanlı ordusunun ayrı-ayrı dəstələri üzərində bir sıra qələbələr əldə etdi. 1535-ci ilin sonunda Sultan İstanbula doğru geri qayıtdıqdan sonra Bağdad istisna olmaqla, ələ keçirdiyi bütün əraziləri itirdi.

Səfəvilərlə Osmanlılar arasında növbəti qarşıdurma Şirvan bəylərbəyi Əlqas Mirzənin qiyamı nəticəsində baş vermişdi. Osmanlılar 1548-ci ilin may ayının sonunda Təbrizi ələ keçirdilər, lakin qida çatışmazlığı səbəbindən Təbrizdə çox qala bilmədilər. Bəhram Mirzənin başçılığı ilə səfəvilərin əks hücümları nəticəsində Əlqas Mirzənin qüvvələrinin qalıqları Osmanlı ərazisinə çəkildi.

Sultan Süleyman 1554-cü ilin may ayında qışladığı Hələbdən Azərbaycan istiqamətində dördüncü dəfə yürüşə çıxdı və Naxçıvanı ələ keçirdi. Kəskin ərzaq çatışmazlığı ilə üzləşən sultan qabaqcadan od vurub yandırdığı Naxçıvanı tərk etdi və geriyə - Ərzuruma qayıtdı. Osmanlıların sülh niyyətində olduğunu görən Şah Təhmasib Şah Qulu bəy Qacara döyüş nəticəsində əsir aldıqları Sinan bəyi Osmanlı ərazisinə müşayiət etmək və sülh danışıqlarına başlamaq göstərişi verdi. 1555-ci ilin may ayının 29-da Amasyada imzalanmış sülh müqaviləsinə görə, Qərbi Gürcüstan vilayətləri (İmeretiya, Menqreliya, Quriya) Osmanlı Türkiyəsinin təsir dairəsinə keçirdi. Şərqi Gürcüstan vilayətləri (Mesxiya, Kartliya, Kaxetiya) isə Səfəvilər dövlətinin hakimiyyəti altına düşürdü. Adel Allouş qeyd edir ki, “Amasya müqaviləsi Süleymanın Səfəvilərlə bağlı apardığı məhdudlaşdırma siyasətinin uğurlu olduğunu göstərirdi. Səfəvilərə gəldikdə isə, bu müqavilə Şah Təhmasibin üstün Osmanlı hərbi qüdrəti qarşısında uzaqgörən və paqmatik siyasət yeritdiyini nümayiş etdirirdi”. Təhmasibin düzgün siyasəti nəticəsində Osmanlılar Səfəvilərin legitimliyini tanımalı oldular.

I Şah Təhmasib Gürcü knyazlıqları üzərində Səfəvi təsirini