: “Etdiklərindən həddən artıq danışmasına baxmayaraq, əslində çox az cəsarətə malik olan bu şahın (I Şah Təhmasibin-Ə.Q.) müharibəyə meylli olmadığını deyə bilərik. Əgər o, doğrudan da, hər hansı bir halda özünü ordusu ilə döyüş meydanında göstərirsə, bunu könüllü olaraq deyil, zərurətdən edir”.

I Şah Təhmasibin döyüşdən çəkinməsi onun cəsarətsizliyi kimi deyil, ehtiyatlı bir sərkərdə olması ilə izah edilməlidir. Sultan Süleymanın 1534-cü ildə Azərbaycan səfəri zamanı I Şah Təhmasib osmanlı ordusu ilə meydan müharibəsi etmək fikrindən uzaq olduğuna görə Sultan Süleyman tərəfindən qorxaqlıqda günahlandırılmışdı. Buna cavab olaraq, şah, “mən iki müsəlman ordusu arasında hərbə necə fitva verim və sayca on adama qarşı bir adam belə olmayan ordumla döyüşə başlayım” deyirdi.

Bəzi Avropa səyyahları qızılbaş türklərin I Şah Təhmasibə böyük ehtiram göstərdiklərini geniş şəkildə təsvir etmişdir. Venesiyalı Membre qızılbaş sufilərin and içərkən belə “şahın başına and içdiklərini” və bir-birilərinə təşəkkür etmək istədikdə, “Şah muradını versin” dediklərini bildirir. I Şah Təhmasib dövründə sarayda olmuş ingilis səyahətçisi Ceffri Deketin yazdığına görə, “Əgər kimsə Şahın başı deyərək and içirsə, siz istəsəniz ona inana bilərsiniz”.

I Şah Təhmasib hicri 939-cu ildə (1532-1533-cü illər) tövbə fərmanı vermişdi. Öz “təzkirəsində” də qeyd etdiyi kimi, “ona yuxuda içki, qumar və şəriətə zidd olan digər pis əməllərdən çəkinməsi buyrulmuşdu”. Buna əsasən, Şah Təhmasib ölkədə şərabxana və qumarxanaların bağlanması barədə fərman vermişdi. M.Membrenin təsvirlərindən I Şah Təhmasibin təkcə müharibələr zamanı deyil, eləcə də adi həyatda da ehtiyatlı bir şəxs olduğu üzə çıxır. M.Membre onun zəhərlənmək təhlükəsindən ehtiyat etdiyindən öz piyaləsini möhürlədiyini qeyd edir. Bu da təsadüfi deyildi. Dövrün mənbələrinin verdiyi məlumatlara görə, H.940 (1533/1534)-cı ilədək əmir əl-üməra vəzifəsində dövlət işlərini idarə etmiş və həmin ildə də qəflətən hakimiyyətdən