, feodal dövlətinin möhkəmləndirilməsinə çalışırdı. O, bu məqsədlə feodal dağınıqlığına və sülalə üzvlərinin mərkəzi hakimiyyəti ələ keçirmək uğrunda ara müharibələrinə, saray çəkişmələrinə qarşı mübarizə aparmışdı.

Saray Xatunun dövrünün tanınmış dövlət xadimi və diplomatı kimi tanınmasına XV yüzilliyin ortalarında aralarında qədim rəqabətin olduğu qonşu Qaraqoyunlu dövləti ilə ağqoyunluların kəskinləşən münasibətlərinin nizama salınmasındakı xidmətləri bir daha təsdiq edir. Əbubəkr Tehrani bu haqda maraqlı məlumat verir. O, yazır: “Qaraqoyunlu sərkərdəsi Rüstəm Tərxan Kor Pir Məzid adlı şəxsi Cahangir Mirzənin yanına göndərdi ki, bizim aramızda qohumluq var. Sən ananı Cahanşah Mirzənin yanına göndər ki, arada sülh yaratsın. Qohumluq da onda idi ki, mərhum Əli bəyin anası Tərxanın qardaşı qızı idi. Rüstəm Tərxan nökərini yola saldı. Saray Xatun Rüstəm Tərxanın nökəri ilə Cahanşah Mirzənin yanına gəldi. Hörmət və təzimdən sonra Cahanşah buyurdu ki, iki qardaşdan biri - ya Cahangir Mirzə, ya da Həsən bəy gəlsinlər, bizim barışığımış sədaqətlə və saflıqla birləşsin. Saray Xatun buyurdu ki, onların gəlməsi mümkün olan şey deyil, əgər mən burada vəd versəm yalan demiş olaram”.

Dövrün qaynağının verdiyi məlumatdan göründüyü kimi Ağqoyunlu dövlətinin qonşu dövlətlərlə münasibətlərinin nizama salınmasında, yaranmış gərginliyin aradan qaldırılmasında Saray Xatunun diplomatik missiyası həlledici rol oynamışdı. Saray Xatun oğlu Cahangirlə Cahanşah arasındakı münasibətləri qaydaya salmış və 1452-ci il aprelin 9-da tərəflər arasında Diyarbəkr andlaşmasını bağlamışdı. Müqaviləyə görə, Cahangir Diyarbəkrdə Qaraqoyunlu hakimiyyətini tanıyacaq, qızını Cahanşahın oğlu Məhəmmədi Mirzəyə ərə verəcək və oğlu Muradı Cahanşahın sarayına girov olaraq göndərəcəkdi. Lakin Uzun Həsən qardaşının bu hərəkətindən razı qalmadı və ona qarşı mübarizəyə başladı. Əbubəkr Tehrani yazır ki, bir neçə gündən sonra Uzun Həsənin anası öz övladlarının münasibətlərini və vilayət əhalisinin