l etmək üçün diplomatik işlərdə şöhrət qazanmış olan anası Saray Xatunun başçılığı ilə Xorasanın Kalbun adlanan yerində qərarlaşmış sultan Əbu Səidin yanına bir elçi heyəti göndərdi və sülh təklif etdi. Ağqoyunlu elçiləri Əmir Teymur zamanından aralarındakı dostluğu xatırladaraq, yenə dostluq əlaqələrinin qalmasını arzu etdiklərini bildirdilər. Sultan Əbu Səid Uzun Həsənə tac, qızıl kəmərlə qılınc göndərdi, lakin hərbi yürüşü dayandırmadı. A.Bakıxanov yazır ki, mahir diplomat qadının səyləri Əbu Səidi öz cəhdlərindən çəkindirə bilmədi. Əbu Səidlə Miyanədə aparılan danışıqlar da bir nəticə vermədi. O, Uzun Həsənə göndərdiyi məktubunda yazırdı: “Teymur bütün ölkələri zəbt edib böldüyü zaman Təbriz taxtını böyük babam Miranşah Mirzəyə vermişdi. Tanrının yardımına sığınaraq Azərbaycan vilayətini zəbt edib babamın yurdunu əvvəlki üsul ilə taxt etmək üçün gəlmişəm... Teymur baban Osman bəyə Diyarbəkir vilayətini vermişsə.., mən sənə tanrının köməkliyi ilə Misir, Rum vilayətlərini alıb verərəm”. Ağqoyunlulardan gözlədiyi cavabı ala bilməməsi Teymuri sultanı üçün son nəticədə fəlakətlə nəticələndi. Uzun Həsən Mahmudabad döyüşündə Əbu Səidi məğlub edərək əsir almış və edam etdirmişdi.

Bütün bu məlumatlar bir daha təsdiq edir ki, Şərqin ilk diplomat qadını olan Saray Xatunun fəaliyyəti Azərbaycanın diplomatiya tarixində özünəməxsus yer tutur. Hər hansı bir xalqın diplomatiya tarixi, hər şeydən əvvəl həmin xalqın dövlət ənənələri tarixidir, onun siyasi varlıq tarixidir, müstəqillik tarixidir. Bu baxımdan, Saray Xatunun bir dövlət xadimi və diplomat kimi həyat yolu xalqımızın diplomatiya tarixinə şanlı səhifələr yazmış tarixi şəxsiyyətlərimizdən biri kimi tarixdə öz yerini əbədi olaraq