ibarətdir ki, Qara Yusif barışın zərurətini məhz onların ortaq etnik mənsubiyyəti – türkmanlığı ilə əsaslandırırdı: «Biz hər ikimiz türkman xalqındanıq. Bundan sonra bir-birimizə qarşı vuruşmamalıyıq, bundan artıq bir-birimizi əzməməliyik. Bizlərdən hər birimiz düşmənlərimiz olan Rum və Cığataylarla vuruşmalıyıq. Sənin Şam və Ruma hücum etməyin, mənim də Cığatayların üstünə getməyim daha düzgün və daha məqsədəuyğundur». Qara Yusifin bu çağırışı daha çox deklarativ xarakter daşısa da, iki cəhətdən önəmlidir. Bir tərəfdən, bu fakt Şərqi Anadolu və Azərbaycan türklərinin vahid türkman şüuruna sahib olub özlərini Osmanlı və Orta Asiya türklərindən fərqləndirdiklərini göstərir. Digər tərəfdən, Qara Yülük Osmana Şam və Ruma hücum etməyi, yəni genişlənmə istiqamətini qərbə doğru yönəltməyi tövsiyə edən Qara Yusif gələcəkdə Ağqoyunlu tarixinin ana xəttini təşkil edən və Ağqoyunlu-Osmanlı və Ağqoyunlu-Məmlük qarşıdurması və müharibələri ilə nəticələnən inkişaf meylini sanki öncədən sezmişdir.

Qara Yusifin bu xəbərdarlığına baxmayaraq, tərəflər ara­sında döyüş baş vermiş, lakin bir nəticə əldə olunmadığı üçün barışıq imzalanmışdır. Bu hadisədən sonra Qara Yusif Bidlisə gəlmiş və Avnik hakimi Doladayı məğlub edərək qalanı ələ keçir­mişdir. Bununla da o, Şərqi Anadoludakı qədim mülklərinə sahib olmuşdur.

1406-cı ilin yazında Teymur sarayından vətəninə dönən İspaniya elçisi Klavixo Qara Yusifin 10 minlik qüvvə ilə Xoy ətrafını talan etdiyini və Ərzincan şəhərini mühasirəyə aldığını yazır. Qara Yusif Azərbaycana hakim olmaq üçün Əmir Teymurun nəvəsi Əbu Bəkrin qüvvələrini məğlub edərək teymurilərin Azərbaycandakı ağalığına son qoymalı idi. Qara Yusif Qaraqoyunlu əmirlərinin mövqeyini öyrənmək üçün yayı Aladağda, qışı isə Diyarbəkr və Fərat sahillərində keçirməyi, Cığataylarla münasibətləri gərginləşdirməməyi təklif etmişdi. Qaraqoyunlu əmirləri onun bu təklifinə belə cavab vermişdi: «Əgər Teymu­run Azərbaycana təyin etdiyi əmirlər olsaydı savaşmazdıq, lakin Əbu Bəkr