lənətləyəcəklər. Bu, əlbəttə, gələcəyin işidir. Ancaq biz qisasımızı bu gün almalıyıq.
1992-ci il yanvarın 30-da xalqımızın qəhrəman oğlu Səfa Axundov iş yoldaşları Viktor Seryogin və Ərəstun Mahmudovla birlikdə Bakıda “Şəhidlər xiyabanında məzara tapşırıldı. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərmanı ilə Səfa Fətulla oğlu Axundova göstərdiyi şəxsi şücaətə görə “Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı” adı verilmişdir.
Səfa Axundov ailəli idi. Onun iki oğul yadigarı qalıb. Ata həsrəti ilə yaşayan Yusif və Emin orta məktəbdə oxuyurlar. Uzun illər milis sistemində işləmiş şəhid atası Fətulla Axundov və müəllimə işləmiş şəhid anası Maya Məmməd qızı təqaüdçüdürlər. Onlar ailənin sevimli oğlu Səfanın ətrini şirin-şəkər nəvələrindən alır, uşaqları ovundurur, xiffət etməyə qoymur, gələcəkdə ataları kimi qeyrətli vətəndaş olmaq ruhunda tərbiyə edirlər.
Səfa Axundov son dərəcə mehriban ailə başçısı idi. O, son illərdə çəkdirdiyi bir şəklin arxasında yazmışdır: “Nə vaxtsa oğlanlarıma acığınız tutub onları tənbeh etmək istəsəniz, o zaman məni gözlərinizin qarşısına gətirin və mənim xatirimə onlara toxunmayın”. Elə bil ki, Səfa dünyasını dəyişəcəyini bilirmiş. Ona görə də öz sevimli balalarının qəlbinə dəyməməyi vəsiyyət edirmiş. Bəlkə də buna görə, mehriban bir ailə başçısı, sədaqətli bir ər olduğuna görə onun ömür yoldaşı da çox yaşamayıb, dünyasını dəyişdi. Atasız böyüyən uşaqlar ikinci zərbəyə məruz qalaraq analarını da itirdilər.
Səfa Axundov qeyrətli, vətənpərvər bir oğul olduğu kimi, həm də gözəl xasiyyətli bir insan idi. O, ailənin sevimli oğlu, qohum-əqrəbanın istəklisi idi. El-oba, dost-tanış və iş yoldaşları arasında böyük hörmət qazanmışdı. Qohumlar Səfanı, Səfa da qohumlarını hədsiz dərəcədə çox sevirdi. Amma bu mehribanlıq aləmində Səyyarə xanım-Səfa-xala-bacıoğlu istəyi xüsusi yer tuturdu. Bu istəkdən qohumlar nəinki incimir, Səfadan yerdən göyə qədər razı qalırdılar. Səfanın başqa xalaları da var. Bəs nə üçün birini daha çox istəyirdi? Bu istəyin qısa bir