arasında böyük nüfuz qazanan atası Həsən kişinin bütün xasiyyətlərini özündə əks etdirən Ələkbər Vətənə qayıtdıqdan sonra yaşıdları arasında vətənpərvərliyi ilə tanınıb, seçilməyə başladı. Kişiliyi, bütövlüyü, təmizliyi, saflığı ilə ictimaiyyətin diqqətini cəlb edən Ələkbər irəli çəkilərək rayon Kənd Kimya Birliyinin sədri təyin edilmişdi. Kəndə bağlılıq onu doğma yurda qaytardı. Sovxoz direktorunun müavini işlədi. El-obanın sevimlisi oldu.
Qarabağ hadisələri, erməni quduzluğu, daşnak azğınlığı onun səbrini tükəndirdi. Nə anası Mələk nənənin, nə beş bacının, nə həyat yoldaşı Reyhan xanımın sözləri, nə dörd balası — Xəyal, Xəyalə, Esmira və Ruhinin məhzun baxışları onu yolundan döndərə bilmədi. Qohum-əqrəbadan çox adam dedi ki, dörd övladı olanları döyüşdən azad ediblər. Balalarına yazığın gəlsin, Ələkbər. Dedi ki, “balalarım var” deyən kişidən heç vaxt vətənpərvər çıxmaz. Bizim kimi oğullar məhz ana-bacılarımızı, övladlarımızı qorumaq naminə döyüşməli, lazım gəlsə çanımızı belə əsirgəməməliyik.
Milli ordumuz yaradılmadığından Ələkbər Əliyar Əliyevin çağırışına səs verdi. Özünümüdafiə dəstələri yaradaraq doğma torpaqlarımızın müdafiəsinə qalxdı. Sərhəd kəndlərimizdə gedən şiddətli döyüşlərdə fədakarlıqla vuruşmuş, əsl qəhrəmanlıq nümunələri göstərmişdi. İşğal olunmuş Laçın torpaqlarının azad edilməsi Ələkbərin ən böyük arzularından idi. O, Laçının Türklər, Səfiyan, Suarası və başqa kəndləri, bir çox yüksəkliklər uğrunda gedən döyüşlərdə onlarla erməni quldurunu gəbərtmişdi.
Son doyüşü 1992-ci il avqustun 7-də Laçının Suarası kəndində olmuşdu. Həmin gün Ələkbər öz dəstəsi ilə Suarasında mühasirəyə düşən əsgərlərimizi xilas etmək məqsədilə düşmənlə əlbəyaxa döyüşə atılmışdı. 20-yə qədər erməni quldurunu məhv edən cəsur döyüşçü qəhrəmanlıqla həlak olmuşdur. Ana oğul niskili ilə, üç qardaş və beş bacı qardaş ayrılığı ilə, dörd övlad ata və onları öz himayəsinə götürən cavan ana ömür yoldaşı həsrəti ilə yaşayırlar.
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərmanı ilə