XX əsrin 60-cı illərin sonunda kommunizm cəmiyyətinə sürətli keçid ideyası tədricən iflasa uğramış, 70-
ci illərin əvvəllərində «inkişaf etmiş sosializm» cəmiyyəti üçün yeni Əsas qanunun işlənib hazırlanması zərurəti
ortaya çıxmışdı. Sovetlər Birliyində yeni, sayca üçüncü Konstitusiya layihəsi üzərində uzun işləmələrdən sonra,
1977-ci il oktyabrın 7-də bu Konstitusiya qəbul edildi.
1978-ci il aprelin 21-də respublika Ali Sovetinin növbədənkənar yeddinci sessiyasında Azərbaycanın
sayca dördüncü Konstitusiyası qəbul edildi. Bu Konstitusiya 11 bölmə, 22 fəsil və 185 maddədən ibarət idi.
Əvvəlki Konstitusiyadan fərqli olaraq, 1978-ci il Konstitusiyasında ayrı-ayrı fəsillər bölmələrdə
birləşmişdi. Konstitusiyada Azərbaycanın sosialist ümumxalq dövləti olması, bütün hakimiyyətin xalqa
məxsusluğu, dövlət hakimiyyətinin xalq tərəfindən siyasi sistemin əsasını təşkil edən sovetlər vasitəsilə həyata
keçirilməsi, iqtisadi sisteminin əsasını istehsal vasitələri üzərində sosialist mülkiyyətinin təşkil etməsi,
iqtisadiyyata rəhbərliyin mərkəzləşdirilmiş idarəçiliyin təsərrüfat müstəqilliyi və müəssisə, birlik və digər
təşkilatların təşəbbüskarlığı ilə uzlaşdırılmış qaydada, iqtisadi və sosial inkişafın dövlət planları əsasında, sahə
və ərazi prinsiplərinin nəzərə alınması ilə həyata keçirilməsi, dövlətin sosial əsasını fəhlə, kəndli və ziyalıların
sarsılmaz ittifaqının təşkil etməsi və s. kimi məsələlər öz əksini tapmışdı. Konstitusiya «bilavasitə
demokratiyanın» yeni formalarını – ümumxalq müzakirəsi və referendumu; yeni mülki hüquqları: vəzifəli
şəxslərin hərəkətlərindən şikayət vermək hüququnu, şərəf və ləyaqətə qarşı qəsdlərdən məhkəmə müdafiəsi
hüququnu, dövlət və ictimai təşkilatların hərəkətlərini tənqid etmək hüququnu və s. əks etdirdi.
İlk dəfə olaraq Konstitusiyada sağlamlığın mühafizəsi hüququ, mənzil hüququ, mədəniyyət
nailiyyətlərindən istifadə etmək hüququ, yaradıcılıq azadlığı təsbit edildi. Əsas Qanunda hüquq və vəzifələrin