Azərbaycan milli rəqslərini süzgəcdən keçirərək onları sistemləşdirib. E.Dadaşova hazırda rəqsləri ifa edən ifaçılar və rəqqaslardan da narazıdır: ""İnnabı", "Qazağı", "Vağzalı", "Brilyant" və s. milli rəqslərdə hansı üsulla keçidlər əmələ gəlməsini sistemləşdirdim. Heç birinin səs sırasında dəyişiklik əmələ gəlmir. Milli rəqslərin sistemə ehtiyacı var idi. Çünki Avropa alimləri bizim musiqini tonal yox, modal kimi qəbul edirdi. Sübut olundu ki, bizim ifaçılarımız bu rəqsləri qanunauyğun şəkildə ifa edirlər".

Bəstəkar və nəzəriyyəçi alimin fikrincə, hazırda rəqslərinizin ifasında və oynanılmasında qüsur çoxdur: "Köhnə lent yazılarında üçlüyün ifasına baxın. İnsanın sümükləri də oynamaq istəyir. İndi onu elə bir vəziyyətə salıblar ki, artıq bizim mahnılarımız çevrilib olub qondarma bir rəqs. Onu kobud, yüksək dinamikada ifa edirlər. Bu, musiqi deyil, eybəcər ifadır. O rəqslərə alışmışıq, onları eşitmişik biz. Bizim gənclərimiz isə onu eşitmək istəmir".

Milli rəqs sənətimizin korifeyləri bugünkü milli rəslərin quruluşu və ifasından narazılıqlarını da gizlətmirlər.

Xalq artisti, rəqqasə Əminə Dilbazi bildirmişdi ki, rəqs çox çətin, səbr və hövsələ tələb edən sənətdir. Bu sənətə gənc ikən gəlib, qocalanlar var: "Səhnədə 20-25 il dözmək çox böyük işdir. Bəzən səhnəni daha tez tərk edirlər. Ya zədə alırlar, ya ciddi pəhrizə dözə bilmirlər. Rəqqasə olmağın əsas şərtlərindən biri xarici görkəmdir".

Əminə xanımın fikrincə, o dövrdə sənətə qarşı fərqli münasibət olub. Belə ki, rəqqasələr özlərini oynadığı rəqslərə qurban etməyə çalışıblar: "Onda deyirdilər ki, Şəfiqə Əmirovanın "Bənövşə"si, Roza Cəlilovanın "Gəlmədi"si, Əminə xanımın "Naz eləmə"si, "Turacı"sı və s. O ifaçılar hamısı adbaad getdi. Bu gün deyə bilmərəm ki, səhnədə Roza Cəlilova, Qarabağ maralı adlanan Tutu Həmidova var. Hər rəqqasəmizin özünə məxsus adı, şöhrəti vardı. Heç birimiz də bir-birimizə oxşamırdıq. İndi isə əvvəlki kimi deyil. Rəqqasə, sadəcə, oynayıb səhnədən düşməməlidir.