EVLƏN MƏNİMLƏ!...

Bölüm-2

Fəridə əsəblə Ümidə baxsa da bir söz demirdi.. Ancaq bu Fəridə idi.. Nə zamana qədər susacaqdı guya? Fəridənin tapança kimi açılmasına çox az zaman qalmışdı.. Hiss edirdi Ümid..
Ümid istəmirdiki Fatehlə, Fərid Fəridənin kim olduğunu bilsinlər..
- Ümid?! Ağlın qaçıb deyəsən?!
Ümid nə qədər qaş-göz etsə də, Fəridənin susmaq fikri yox idi..
Fateh- Oouu, deyəsən tanış çıxdınız..
Ümid- Yox! Tanış deyilik! Gəlin getdik!
- Tanış deyilik?! Da...
Ümid irəli atılaraq əlləri ilə Fəridənin ağzını bərk-bərk sıxmağa başladı..
Əmin idi ki, Fəridənin cümləsi - "Dayın qızını nə tez unutdun"- olacaqdı..
Dodaqlarını Fəridənin qulağına yaxınlaşdıraraq:
- Kəs səsini, süpürgəli ifritə! Tez ol, sakitcə burdan uzaqlaş!
Fəridə dayanmadan yerində çırpınır, Ümidin əlindən çıxmağa cəhd edirdi..
- Sakitləşməyəcəksən hə?!
Fəridənin başını sağa-sola yelləməsi son damla olmuşdu..
Ümid Fəridəni çiyninə ataraq əsəblə maşına tərəf getmişdi..
Fəridə isə dayanmadan Ümidin çiyninə yumruqlar endirir, avazı çıxdığı qədər bağırırdı:
- Mən Ümidin dayısı qızıyam!!!...
- Kəs səsini! Mən səninlə nə edəcəm?!
Ümidlə Fəridə didişə-didişə maşına tərəf getsələrdə geridə qoyduqları dostları şok bir vəziyyətdə onları izləyirdi..
Yalnız, maşının təkərləri yerdəki gölməçəni yararaq gözdən itdikdən sonra hər kəs bir-birinə baxaraq əl-ayağa düşmüşdülər..
Sevil və Nərmin - - Bu ne idi indi!? Qızı qaçırtdı?! Polis.. Tez.. Tez olun polise yığmaq lazımdır..
Fateh- Yaxşı.. Belə baxıram ki, bizlik bir iş yoxdur.. Biz getsək yaxşıdır..
Sevil getməyə hazırlaşan Fatehin qolundan yapışaraq özünə tərəf çevirmişdi.. Bu hərəkət gözlənilməz olduğu üçün Fateh müvazinətini itirərək Sevilin üstünə yıxılmışdı..
Sevil - Ay Allah başım.. Dur! Dur redd ol üstümdən!..
Nə işə düşdük gecə-gecə.. Fateh ayağa duraraq üstünü təmizləyə-təmizləyə deyinirdi.. Eşitmədiniz qız özünü öldürdü ki, Ümidin dayısı qızıyam?! Hara qaçırdacaq Ümid onu? Ən uzağı evlərinə aparıb qoyacaq.. Yolun ortasında