incilərindən hesab olunan fil­m bugünədək dünyanın 130-dan çox ölkəsində uğurla nümayiş etdirilmişdir. Hə­min mu­si­qili ko­me­diya 1965-ci ildə 3-cü dəfə də ek­ran­laş­dı­rıl­mışdır.

Azərbaycan kinosunun yeni inkişaf mərhələsi XX əsrin 50-ci illərinin ortalarına təsadüf edir. Həmin dövrdə Ümumrusiya Dövlət Kinematoqrafiya İnstitutunu bi­tir­miş bir çox azərbaycanlı kinematoqrafçılar “Bakı” kinotudiyasında fəa­liy­yətə baş­lamşdır. Bun­la­rın ara­sın­da Həsən Se­yid­bəy­li, Əjdər İb­ra­hi­mov, Şamil Mah­mud­bə­yov, Lətif Sə­fə­rov, Tofiq Ta­ğı­zadə, Ənvər Məmmədxanlı, İmran Qasımov, Xan Ba­ba­yev, Rasim Oca­qov, Kamil Nə­cəf­zadə kimi sonradan kino tariximizdə silinməz izlər qoyacaq şəxslər var idi. 1950-ci il­lə­rin ikin­ci ya­rı­sın­dan bir-birinin ardınca “Görüş” (rejissor Tofiq Tağızadə), “Bəx­ti­yar” (rejissor Lətif Səfərov), “O ol­ma­sın, bu olsun” (rejissor Hüseyn Seyidzadə) “Qız­mar gü­nəş al­tın­da” (rejissor Lətif Səfərov), “Onun bö­yük ürəyi” (rejissor Əjdər İbrahimov), “Uzaq sa­hil­lər­də” (rejissor Tofiq Tağızadə), “Ögey ana (rejissor Həbib İsmayılov), “Bir qa­la­nın sirri” (rejissor Əlisəttar Atakişiyev) və s. kimi filmlər istehsal edilmişdir. Bu filmlərdən “O ol­masın, bu olsun” kinokomediyası ilk milli rəngli bədii film kimi kino tariximizə daxil olmuşdur.

XX əsrin 60-70-ci illərini Azərbaycan ki­nosunun intibah dövrü adlandırmaq olar. Bu dövrdə çəkilmiş filmlərdə tarixə və müasir hə­yata müxtəlif baxışlar, insan amili, xarakterlərin təhlili, gənc­lə­rin formalaşması, mənəvi-əxlaqi problemlərin qaldırılması və s. məsələlər əsas yer tutmuşdur. Həmin filmlərdən “Te­le­fon­çu qız”, “Bi­zim Cə­biş müəl­lim”, “Nə­simi” (rejissor Həsən Seyidbəyli), “Dəli Kür”, “Ye­nil­məz ba­tal­yon” (rejissor Hüseyn Seyidzadə), “Şə­rik­li çörək”, “Qaraca qız” (rejissor Şamil Mahmudbəyov), “Bir cənub şəhərində”, “Babək” (rejissor Eldar Quliyev), “Yed­di oğul is­tə­rəm”, “Dədə Qor­qud” (rejissor Tofiq Tağızadə), “Axı­rın­cı aşı­rım” (rejissor Kamil Rüstəmbəyov),