a nə deyəcəm.. - Mənə bax Fəridə.. Sevirsən onu? - Yox.. Yəni hələ ki, yox.. Biz uşaqlıqdan bir yerdə böyümüşük.. Atalarımız dostdur onsuz da bunu bilirsən.. Sonra Həsən getdi xaricdə oxumağa, illərdir ki, orda da işlədi.. Münasibətlərimiz kəsilmişdi.. İndi gəlib və bir-birimizə şans vermişik.. Əgər ürəyin rahatladısa məni evə apara bilərsən? Ya düşüm özüm gedim?! Ümid Fəridəni eşitmirdi.. Monoton bir şəkildə danışığına davam edirdi.. - Sənin hələ 20 yaşın var.. Universitetdə oxuyursan.. Axı hələ uşaqsan.. Bu dəqiqə nə vacibdir kiməsə şans vermək?! - Ümid, mən sənin gözündə hələ də uşaq ola bilərəm.. Amma mən uşaq deyiləm.. Həm mən niyə sənə hesab verməliyəm?! Bibim oğlusan öz yerini bil! Toyum olacaq qohum kimi gəlib iştirak edəcəksən vəssalam! Ailəmin hər şeydən xəbəri var.. Sənə nə var axı?! Niyə səni bu qədər narahat edir mənim kiminləsə görüşməyim?! Ümid dilinin ucuna qədər gələn sözləri demək istəsə də, udqunaraq, gözlərini qaçırıb danışmağa başladı: - Heç nə.. Məni heç nə narahat etmir..Madam ki, belə həvəslisən ərə getmeyə.. Ona şans vermisən.. Bu sənin ürəyincədir.. Nə deyə bilərəm ki, Allah xoşbəxt etsin.. Son cümlədə Ümidin səsi titrəsə də, özünü ələ alıb dərin nəfəs alaraq təkrar danışdı.. - Gedək səni evə aparım.. Gecdir.. - Gedək.. Fəridə üzünü pəncərəyə tərəf çevirərək yanağına süzülən damlaları cəldliklə silib yox etdi.. Bütün yol boyu böyük bir sükut içində gəldilər.. Hərdən bir pəncərədən maşının salonuna doğru külək qonaq olaraq Fəridənin saçlarını dalğalandırır, çiyinlərinə, üzünə doğru səpələyirdi.. Ümid ani olaraq gözlərini yumub Fəridənin saçlarından süzülüb havaya qarışan, insanın ağlını başından alan ətirini ciyərlərinə çəkirdi.. Telefona gələn zəng dəqiqələrdir yaranmiş sükutu pozdu.. Hələ də yaddan çıxıb Ümiddə qalan Fəridənin telefonu idi.. Telefonu Fəridəyə uzatsa da, ekrandakı adı da oxumaq yaddan çıxmamışdı... "Həsən" Dilinin altındakı söyüşü səsli deməmək üçün özü ilə mübarizə aparırdı... Fəridənin zəngi açmadığını görsə də, bir söz