ə baxdığını görüb olduğundan sərt reaksiya verdiyimi dərk etmeyim elə də uzun zamanımı almadı.. - Şey.. Yəni mən ağıram belinə güc düşer.. Sən otur.. - Güc düşməz!.. Narahat olma!.. Fəridə də eyni tonda mənim üstümə çəmkirmişdi.. Bu qızın dikbaşlığı məni dəli edirdi.. Amma indi burdan oturub aşağıdan yuxarıya doğru ona baxarkən necə də gözəl görsənirdi.. Gözünün üstünə düşən saçlarını əda ilə arxaya atması, süzgün baxışları, əsəbdən dişləri ilə sıxdığı dodaqları olan qalan ağlımı da başımdan almışdı.. - Ağzını yum, ağzını.. Bilirəm çox gözələm.. Yavaş səslə Fəridə sözünü deyib göz vuraraq kömək üçün qoluma girmişdi.. Fəridənin sözlərindən sonra xəyallar aləmindən qopub öz real və mənasız həyatıma geri dönmüşdüm.. - Bir dəfə də burnunun dikinə getməsən ölərsən!? Fəridənin eşidəcəyi tonda danışmışdım.. - HƏ!!! Əməlli başlı can verərəm!.. Asta addımlarla otağıma tərəf gedirdik.. Nə o danışırdı, nə də mən.. Başımın içi suallarla qaynayırdı.. Çox əsəbi idim Fəridəyə.. Onu həm yanımdan itələyib uzaqlaşdırmaq , həm də bərk-bərk qucaqlayıb heç buraxmamaq istəyirdim.. Ehtiyatla çarpayıda əyləşdim.. Fəridə irəli gələrək çəliyi əlimdən aldı.. Uzanmağıma kömək edib yatağın kənarında əyləşdi.. Fəridə-- İndi necəsən?.. Çox ağrın var?.. Bir az yuxarıya dogru sürüşərək başımı çarpayının başlığına söykəyib gözlərimi də yummuşdum.. - Elə bilirdim küsük.. Vəziyyetimi heç pozmadan dillənmişdim.. - Həəə, onsuz da küsük.. Sadəcə bu vəziyyətdə ürəyim ağradı.. Dedim bir maraqlanım görüm necəsən?.. Həm bilirsən mənə nə maraqlıdır???.... Həmin günü saatlarla bizim binanın aşağısında nə işin var idi?.. Öskürək tutmuşdu məni.. - Nə oldu?.. Necəsən?.. - Su... Su ver.. Bir stəkan suyu bir nəfəsə başıma çəkmişdim.. Özümü məşğul kimi göstərməyə çalışsam da, beynim dayanmadan fikirlər istehsal edirdi.. Fəridəyə nə deyəcəyimi fikirləşirdim.. Məni bu naqolay vəziyyətdən anam xilas etmişdi.. Anam yanımıza gələrək niye öskürdüyümü və nəyə ehtiyacım olduğunu soruşurdu.. Ayrı vaxt bu suallara can dərdi