m gələcəm.. Daha doğrusu tullana-tullana.. Hələ ki, normal gəzə bilmədiyimə görə.. Üzümdəki kədəri yox edib güclə gülümsəyərək anamı da güldürmək istəyirdim.. Mənə görə fikir çəkdiyini çox aydın görə bilirdim.. Vicdan əzabı çəkirdim.. Anamın bilməyi məni həm utandırırdı, həm də ona əziyyət verdiyim üçün rahatlıq tapa bilmirdim.. - Oğlum, yaxşısan?.. Əlimdəki dəvətnaməyə baxıb danışırdı.. Bayaqdan əlimdə saxladığıma inana bilmirəm.. Dəvətnaməni kənara ataraq gülümsəmişdim.. - Yaxşı olacam.. Narahat olma.. - Hələ də gec deyil də, Ümid.. Bilirsən?!.. - Ana, xahiş edirəm bir də bu mövzunu açma.. O başqasını sevir.. Hər dəfə bu sözü mənə dedizdirmə..Xahiş edirəm.. - Yaxşı, Ümid, yaxşı... "" "" "" Üç gün sonra tam hazır güzgünün qarşısında dayanmışdım.. Sevdiyim qızın nişanına gedirdim.. Güzgüdəki əksimə baxıb danışmağa başladım: - Hey! Mənə baxan axmaq! Sənə iki kəlimə sözüm var.. Sən: - Qorxaq və cəsarətsizsən! Vəssalam! Sənə hələ bu da azdır.. Nə olursa yaxşı olur!.. İndi isə o heç kimə lazım olmayan sirkə satan üzünü düzəlt! Sən nişana gedirsən, yasa yox! Gülümsə, axmaq, gülümsə!... Qəbul et! Sən məğlub oldun! İndi isə: - Gülümsə!!!... "" "" "" Nişan öz axarında gedirdi.. Yerində sayan yalnız mən idim.. Qohumlardan aralaşıb arxa tərəfə keçmişdim.. Atamın gözündən uzaqlaşıb içki bakalımın nə boş, nə də dolu qalmağına imkan vermirdim.. Sanki sonda atam mənim vəziyyətimi başa düşməyəcəkdi.. Ancaq bu dəqiqə kimisə fikirləşəcək vəziyyətdə deyildim..Heç vaxt hiss etmədiyim kimi özümü zibil kimi hiss edirdim.. Əznik, yorğun və ruhən çökmüş kimi.. Qolumun gipsdə olmağı mənim xeyrimə idi.. Hər dəqiqə oynamaq üçün gəlib zəhləmi tökən yox idi.. Gözlərimin axdığını hiss edirdim.. Fəridə Həsənin qoluna girib çıxıb gedirdi..Bəli! Mənim Fəridəm!.. İndi isə bir başqasının nişanlısı idi.. Elə bu dəqiqədən etibarən özümə söz verdim ki, bir də Fəridənin adını ağzıma almayacam.. Bu mənə yaraşmaz.. Onsuz da adam içəndə boş-boş sözlər vəd edir.. Ağlım başımda olanda axı bu ürəyə necə