başa salasan olanları?! Offf!.. Of!... Anam məni tapanda səbəbsizcə gülürdüm.. İçimdə sunami idi amma mən mənasız və səbəbsiz bir şəkildə gülürdüm.. Anam deyinərək qoluma girib məni çıxışa doğru aparırdı.. Deyəsən, nişan artıq bitmişdi.. - Gülmə, Ümid! Sakit dayan! İndi atan ikimizi də bir-birimizə qatacaq.. Nədir mənim səndən çəkdiyim?!.. Hələ atan o dəfə qadağan etmədi sənə içməyi?!.. Nə deyəciyik indi ona?!.. - Deyərsən sevdiyi nişanlanırdı dəymə ona dərd çəkir.. Sözümü deyib yenə gülməyə başlamışdım.. Kirpiklərimin nəm olması işləri korlayırdı.. İçimdə baş verənlərə göz kanallarım daha artıq dözmək istəmirdi deyəsən.. Atamın bir baxışı var idi ki, anındaca gülməyim kəsərək hıçqırıqla əvəzlənmişdi.. Heç nə demədən səsimi kəsib keçib maşında oturmuşdum.. Deyiləsi bir söz yox idi onsuz da.. "" "" "" Həftələr sürətlə ötüb keçirdi.. Ayağım tam sağalmışdı.. Qolumun da gipsi çıxmışdı.. İşimə gedib - gəlirdim.. Nəfəs alıb verməkdən başqa yaşadığımı subut etmək üçün min şahid lazım idi.. Yeriyən bir ruhsuz ölüdən fərqim yox idi.. Bəzi gecələr özümü Fəridənin pəncərəsini izləyərkən tapırdım.. Ağzını açıb danışmamaq şərti ilə Fatehi də özümlə gətirirdim... İçib maşını idarə etməyə risk etmirdim.. Gözümün odu alınmışdı bir sözlə.. Atam belə vəziyyətimə bir söz demirdi.. Məsələnin bir qızla bağlı olduğunu çox guman ki, təxmin edirdi ancaq bu qızın kimliyi haqqında inanmırdım ki, xəbərdar olsun.. Yenə də məni sərbəst buraxdığı üçün "çox sağ ol" düşürdü atama.. "" "" "" " Yenicə yuxuya getmişdim ki, telefonuma zəng gəldi.. Fəridə idi.. İxtiyarsız gözü saata tərəf getdi.. Gecə 01:35 idi.. Tələsik zəngi açdı.. - Alo, Fəridə?! - Ümid.. Ağlamışdı.. Səsi titrəyirdi.. Sıçrayıb yerindən qalxdı.. Ürəyi ağzında vururdu.. Görən nə baş verirdi?! - Nə olub, Fəridə?!.. Ağlamısan?!.. Niyə?!.. Nə baş verir?!.. Dayıgil yaxşıdır?!.. - Hamı yaxşıdır.. Heç nə olmayıb.. Boş ver.. - Necə yəni "boş ver! "... Adam kimi sözünü de!.. Dedim ki, nə olub?!.. Fəridə ağlayırdı.. - Gecənin bu vaxtı məni