kədərlənim.. Fəridə onu sevmirdi.. Boğazımı təmizləyib danışmağa başlamışdım.. - Yaxşı, bəs mən nə edə bilərəm?.. Məndən nə istəyirsən?.. Dayımla danışmağımı?.. - Yox.. Onsuz da səni eşidən deyil!.. - Yaxşı.. Bəs nə?.. - Evlən mənimlə!.. Ümid, son çarəm sənsən.. Xahiş edirəm, evlən mənimlə!... Özümü yer kürəsindən çıxmış, yeni bir dünya kəşf etməyə çalışan lakin heç nə əldə edə bilməyən, beyni tamamilə yanmış biri kimi hiss edirdim.. Ümumiyyətlə hal-hazırda keçirtdiyim hisslərin bir tərifi yox idi.. Mən az öncə nə eşitmişdim?!.. Düzmü eşitmişdim?!.. Həyəcandan, əsəbdən, strəsdən ürəyim bulanaraq gözlərimin önünə qaranlıq çökməyə başlamışdı.. Bu qız məni nə zənn edirdi?!.. Başımı qaldıraraq qan tutmuş gözlərimi Fəridənin gözlərinə zilləmişdim.. - Sən nə danışdığını bilirsən?!.. Sən məni nə zənn edirsən, Fəridə?!!.. Mən başqasının nişanlısını götürüb aradan çıxacaq qədər şərəfsizəm?.. Məni belə tanımısan, sən?!.. - Ümid.. - Kəs səsini!.. Onsuz da sənin özbaşınalığın sərhəd tanımır!.. Get!.. Fəridə heç nə demədən ağlayaraq qaçıb getmişdi.. Mənə qalan isə heyvan kimi bağırıb skamyanı təpikləmək olmuşdu.. Mən bu gərçəkləri bildiyim halda necə həyatıma davam edə bilərdim axı?!.. Zibilə