o qədər real idi ki.. Fəridə yanımda idi.. Onu sevmədiyini, dayımın onu güclə ona verdiyini deyirdi.. Ona getmək istəmədiyini, amma başqa carəsinin də olmadığını deyirdi.. Onu xilas etməyimi, onu qaçırmağımı istəyirdi.. Danışdıqca təkrar əsəb məni boğurdu.. Başımı qaldıraraq anamın gözlərinə baxmışdım.. - Mən dəli deyiləm.. Hiss edirəm nəsə var.. Fəridəni məcbur edirlər.. Yoxsa belə gic bir yuxu görməzdim... Burda nəsə var.. Sən bir danış Fəridə ilə ağzını ara gör nə deyir sənə.. Anamdan isə heç gözləmədiyim reaksiya gəlmişdi.. - Niyə özünə bu qədər əziyyət verirsən?.. Fəridəni istəmirsən?.. Get götür qaçırt.. Sonra dayınla barışığa gedərik.. Bir müddət elə yerə apar ki, sizi tapa bilməsinlər.. Atan da razıdır.. Barışıqdan sonra toy edərik.. Gözlərimi döyüb anama baxırdım.. Demək atam da bilirdi hər şeyi.. İstilik basmışdı məni.. Biabırçılığa bax sən!.. - Ümid.. Oğlum.. Anam gözlərimin qarşısında əlini aşağı - yuxarı hərəkət etdirirdi.. - Hə.. Nitqim tutulmuşdu.. Danışıq qabilliyyətimi itirmişdim.. - He, oğlum nə deyirsən?.. Madam ki, fikirləşirsən ki, Fəridəni məcbur edirler get özü ilə danış əgər o da razıdırsa çıxın gedin.. Qalan şeylər düzələndir.. - Yox.. Yox mən belə bir şey edə bilmirəm.. Danışdıqca ayağa qalxmışdım... Fəridənin başqası ilə nişanlı olduğunu bildiyim halda onu götürüb apara bilmirəm.. Bu mənə yaraşmaz.. Onu sevdiyimi də deyə bilmərəm.. Belə bir şeyi deyib onu yük altında qoymaq istəmirəm.. Həm bəlkə o məni istəmir?!.. Niyə ömrünün axırına kimi mənə görə vicdan əzabı çəkməlidir?!.. Yox.. Yox, mən belə bir şey edə bilmərəm.. - Yaxşı.. Sevdiyini demə. Elə-belə get özü ilə danış.. Siz bir yerdə böyümüsünüz.. Əgər xoşbəxt deyilsə sən bunu bilərsən və ona uyğun hərəkət edərsən.. Bu ağıla batan idi.. Üzümdə yaranan mənasız gülümsəmə ilə anama yaxınlaşıb hər iki yanağından öpərək qollarımı boynuna dolamışdım.. - Nə yaxşı ki, varsan, Sultanım.. Dəstəyin üçün çox sağ ol.. - Mənə niyə deyirsən?.. Bütün plan atana aiddir.. Anamın əlini qapıya tərəf