EVLƏN MƏNİMLƏ!...

Bölüm-8

Öz səsimə özüm oyandım.. Qan-tər içində idim.. Dəli kimi çarpayıdan qalxıb işığı yandırdım.. Qrafindəki suyu stəkana süzmədən bir nəfəsə başıma çəkdim.. Bütün bədənim uçulanırdı.. Ürəyim dəhşetli dərəcədə sıxılırdı.. Özümə yer tapa bilmirdim.. Hər şey o qədər canlı, o qədər real idi ki... Fəridənin ağlaması.. Səhərə qədər qollarımın arasında yatması.. Mənimle evlən deməsi.. Mən onu, onun acısını, qəlb sıxıntısını o qədər ürəkdən hiss etmişdim ki, indi bunların hamısının sadəcə bir yuxu olduğuna inana bilmirdim.. Elə dolmuşdum ki, özümü daha artıq sıxmağın bir mənası olmadığını anlayıb əməlli-başlı hönkür-hönkür ağlamağa başlamışdım.. Səhər alatoranlıq vaxtı idi.. Saatdan xəbərim yox idi.. Qapı açılaraq anam qorxmuş bir vəziyyətdə tənginəfəs halda özünü otağıma salmışdı.. Ardı ilə də atamı görüb özümü tamam sərbəst buraxdığımı dərk etdim.. " Bu nə hoqqadır, ay Ümid?!.. Camaat yatıb nə konsert verirsən?!..".. - Ümid.. Oğlum.. Anamın səsi titrəyirdi və baxışlarından nə qədər qorxduğu hiss olunurdu.. Mən əsl heyvan idim.. Deməyə söz tapmırdım.. Nəsə danışsam onsuz da yenə də işləri korlayacağımdan qorxurdum.. - Nə olub, ana qurban.. Yaxşısan?.. Başımı aşağı - yuxarı hərəkət etdirərək atamın gözünə baxmadan otaqdan çıxıb vanna otağına tərəf getmişdim.. Güzgüdə əksimə baxmağa utanırdım.. "Öl yerə girdə, Ümid.. Özünü biyabır etdin..".. Yarım saata yaxın burda qaldıqdan sonra çıxmaq lazım olduğu ilə bağlı siqnallar artıq beynimi didib-dağıdırdı.. Ümid edirdim anam ve atam yatmağa gediblər.. Otağıma qayıtdığımda anam çarpayıda əyləşib məni gözələyirdi... Yenə şükür atam getmişdi.. Kişiyə nə deyəcəyimi bilmirdim.. Heç nə danışmadan çarpayıya yaxınlaşdım.. Başımı anamın dizlərinə qoyaraq ayağımı yığıb uzanmışdım.. Anam da heç nə dinib-danışmırdı.. Amma mənim danışmağımı istəyirdi.. Təccüblü və sual dolu baxışlarından bunu başa düşmək elə də çətin deyildi.. Anamın əlləri saçlarımda gəzindikcə dilim yavaş-yavaş açılmağa başlayırdı.. - Hər şey