ə qədər çırpınsam da əlindən azad ola bilmirdim..
Bir neçə dəqiqə sonra qarnımda hiss etdiyim ağrı ilə gözlərimin önünə qaranlıq çökmüşdü.. Elnur dayanmadan üzərimdə dala-qabağa gedərək zövqdən inildəyir, məni isə əbədi olaraq məhv etdiyini dərk etmirdi...

Bir saat sonra otağımda oturub pəncərədən gecənin qaranlığını izləyirdim.. Başıma gələnlərə inana bilmirdim.. Yox.. Mən sadəcə yuxu görmüşəm.. Son 20 gün qalıb.. Rüfət gələcək və bizim toyumuz olacaq.. Biz xoşbəxt olacağıq..
Bədənimdə hiss etdiyim ağrılar yaşadıqlarımın yuxu yox gərçək olduğunu bağırırdı.. Rüfətlə mən artıq "biz" deyildik.. Biz məhv olmuşduq.. Biz bitmişdik..

10 gün keçmişdi.. Özümü öldürməyi dəfələrlə ağlımdan keçirsəm də, Rüfəti son dəfə görməmiş, onun gözlərinə doyunca baxmamış bunu etmək istəmirdim..

Bu gün səhər kəndə səs yayıldı.. Hamı bir ağızdan danışırdı.. Yaşarın oğlu Elnur Aqşinin qızı Nərmini qaçırdıb.. Toy hazırlığına başlayıb ailələr..
Qanım damarımda donmuşdu.. Onsuz da mən ona yar olmaqdansa özümü öldürməyi seçmişdim.. Amma bunu niyə etmişdi?!.. Niyə mənim həyatımı məhv etmişdi?!.. İndi də heç nə olmamış kimi qız qaçırıb özünə toy edirdi?! Onu yalnız Allaha həvalə etmişdim..
"" "" "" "
- Nur üzlüm.. Gül qoxulum.. Necə darıxmışdım sənin üçün.. Rüfət məni gah özündən aralaşdırıb üz-gözümə tamaşa edir, gah da qolları ilə bərk-bərk sinəsinə sıxaraq saçlarımı qoxlayıb məni öpüşlərə qərq edirdi..
Mən amma qollarımı qaldırıb aylardır qoxusuna, simasına həsrət qaldığım sevdiyimi qucaqlaya bilmirdim.. Özümü kirlənmiş hiss edirdim.. Mən Rüfətə, onun sevgisinə layiq deyildim.. Bətnimdə Elnurun uşağı olduğu halda mən necə Rüfətə layiq ola bilərdim?!.. Bu gün bu işgəncəyə son verəcəkdim.. Həm betnimdə hər gün böyüyən bu uşağı, həm də özümü bu kirlənmiş həyatdan azad edəcəkdim..
- Nə olub, qurban olduğum niyə danışmırsan?!.. Niyə bikefsən?!.. Nəsə gözümə yaxşı dəymədin.. Sevinmədin yoxsa sağ qayıtdığıma?!.. Ya kimsə gülümün xətrinə dəyib?!..
- Rüfət.. Səsim titrəyirdi.. Amma