ağlamayacaqdım.. Onu inandırmaq üçün ağlamamalı idim..
- Haycan, gülüm..
- Mən ayrılmaq istəyirəm.. Mən səndən ayrı qaldığım müddətdə dərk etdim ki, mən səni sevməmişəm.. Sadəcə uşaqlıqdan qalma istək, öyrəşmək olub.. İndi isə dərk edirəm ki, mənim ərə gedəcəyim insan sən deyilsən.. Bir nəfəsə sözümü deyib qolları boşalan sevdiyimin qoynundan əzab çəkərək kənara çəkilmişdim..
Rüfət gülərək mənə baxırdı..
- Zarafat edirsən hə?!.. Sual o qədər qorxu dolu bir səslə səslənmişdi ki..
- Hə, gülüm.. Sən zarafat edirsən?!..
Alt dodağımı sıxıb saxlamışdım.. Danışsam hönkürüb ağlayacaqdım.. Susmağım Rüfəti dəli etmişdi.. Qollarımdan yapışaraq əsəblə gözlərimə baxırdı:
- Get ağlını başına yığ, Şahnaz!.. Mən sənə dünən ki, uşaq deyiləm!.. İllərimi vermişəm mən sənə!.. Ürəyimi!.. Sevgimi!.. Gələcəyimi!.. Xəyallarımı!.. Hər şeyimi sənə vermişəm mən!.. Buna görə ki, illər sonra çıxıb qarşımda klounluq edəsən?!.. Nə olub hə sənə?!.. Kimsə sənə nəsə deyib?!.. Bəlkə bizimkilər bir söz deyib?!.. Mən bu həyatda özümə güvənmədiyim qədər sənə, sənin sevginə inanıram, güvənirəm!.. İndi nə olub bilmirəm amma get evə düşün!.. Toy hazırlıqlarına da başlamaq lazımdır!.. Uzandıqca sənin ağlın çaşır!.. Rüfət qollarımı buraxaraq iri addımlarla yanımdan ötüb keçmişdi..

Ayaqlarım daha artıq məni daşıya bilmirdi.. Dizlərim üstə yerə düşərək əllərimlə üzümü qapayıb hönkür-hönkür ağlamağa başladım...
Bir neçə dəqiqə sonra ayağa qalxaraq heç nə düşünmədən qayalığa tərəf getməyə başladım.. Nə mən, nə bətnimdəki uşaq yaşamağa layiq deyildik..
Son bir-iki addım sonra bu həyatda yalnız adım qalacaqdı..
Bir addım daha..
- Şahnaz!.. Şahnaz dayan!.. Sən nə edirsən?!.. Dəli olmusan sən?!..
Ağlayaraq arxaya çevrildim..
- Niyə geri döndün, Rüfət?!.. Çıx get!..
- Şahnaz, yalvarıram gəl bura.. Gəl bura danışaq.. Problem nədir həll edək.. Danışdıqca mənə yaxınlaşırdı..
- Dayan!.. Uzaq dur dedim!.. Get burdan, Rüfət!..
- Niyə, axı, niyə?!.Lənət olsun!..Niyə?!.. Məni öldürmə, Şahnaz!.. Sən