n olmasan mən yaşaya bilmərəm!.

İnan ki, arxanca mən də gələrəm!.. Bura gəl, dedim!..
- Niyə?!.. Kim üçün?!.. Aylar öncə təcavüzə məruz qalıb, indi isə o itin uşağını bətnində gəzdirdiyi biri üçün?!.. Bunu özünə də, mənə də etmə!.. Icazə ver kirlənmiş namusumu özüm təmizləyim.. Mən sənə xəyanət etmədim, sevdiyim!.. Mənim həyatımı məhv etdilər!.. Bizə qıydılar!.. İndi mən də həm özümə, həm onun uşağına qıyacam!.. Mən onu da, özümü də öldürəcəm!.. Əl çək məndən!... Mən sadəcə səni son dəfə görmək istəmişdim.. Bağışla məni!..

Geriyə qalan son addımları da atıb əllərimi açaraq gözlərimi yumub özümü havanın axışına buraxmışdım..
Zərblə daşa çırpılıb gözlərimi açmışdım..
Rüfət yerə uzanıb bərk-bərk qolumu sıxırdı..
Çırpınıb əlindən çıxmaq istəsəm də elə möhkəm sıxmışdı ki, bunu bacara bilmirdim..
- Şahnaz!.. Ya mənə kömək et burdan çıxaq, ya da indi ikimiz də burdan özümüzü atıb cəhənnəm oluruq!.. Ya ikimiz də ruhumuz bədənimizdən çıxacaq öləciyik, ya da birlikdə əl-ələ verib bir-birimizin yarasını sağaltmaq üçün çabalayacağıq!..
Zülmlə Rüfət məni yuxarıya doğru çəkdi.. Qollarını belimə dolayaraq başımı sinəsinə sıxıb hönkürərək ağlayırdı..
Bir kişinin həqiqətən canı yanmazsa gözündən yaş çıxmaz..
İllər ötüb mən hələ də Rüfətin hönkürərək ağladığı o səhnəni unuda bilmirəm.. Hər gecə kabusla oyanıram.. Niyə bu həyat bizə belə çirkin bir oyun oynadı?!.. Hələ də cavabını tapa bilmirəm..

Dəqiqələr sonra Rüfət əlini qarnıma qoyaraq dərindən nəfəs almışdı..
- Neçə aylıqdır?..
- Bir.. Ağlamaqdan danışa bilmirdim..
- Kim?!.. Kim qıydı sənə?!.. Mən sənin saçının telinə toxunmağa qıymadığım bir halda kim qıydı sənə?!..
Başımı yox mənasında yellətdim..
- Kim, Şahnaz, kim?!..
Təkrar başımı yox mənasında yellətdim..
- Soruşma.. Səni oda atacaq heç nə danışmayacam..
- O.. Sənə.. Rüfət danışmağa çətinlik çəkirdi..
Hər şeyi əvvəldən danışaraq əllərimlə üzümü qapayıb hönkürürdüm.. Yalvardım ona.. Etmə dedim!.. Əl çək məndən!.. Səni çağırdım!.. Amma gəlmədin!..