Heç kim səsimə səs vermədi!.. Niyə belə oldu axı, niyə?!!.. Niyə?!...
- Bəs?.. Ağlamaqdan, əsəbdən səsi güclə eşidilirdi..
- Yox.. Yox, sonra evdən çölə çıxmamışam.. Mənə inan, Rüfət. Yalvarıram məni tək qoyma.. Mən çox qorxuram..
- Dedim axı, sənə özümdən çox inanıram.. Hər şey yaxşı olacaq.. Sənə unutduracam bütün olanları.. İndi isə qalx evə aparım səni.. Evdən çölə çıxmırsan,Şahnaz!.. Tezliklə toyu edib buralardan getmək lazımdır.. Uşaqın doğum tarixini açıqlaya bilmərik sonra..
- Mən bu uşağı istəmirəm!.. Mən bu uşağa nifrət edirəm!.. Həkimə apar məni!.. Burda getməyə qorxuram.. Şəhərdə həkimə apar məni!.. Bu uşaq ölməlidir!.. Mən ona nifrət edirəm!.. Nifrət!..
- Şahnaz!.. Sənə dedim axı ağıllı ol!.. Başa düşürəm sənə çətindir... İnan ki, mən güclə nəfəs alıram!.. Boğuluram başa düşürsən?!.. Amma bu o demək deyil ki, biz böyüklərin səhvini hələ dünyaya göz açmamış bu körpə ödəməlidir!.. O, bizim uşağımız olacaq.. Sənin və mənim.. Hamıda bunu belə biləcək.. Heç kimə, hətta öz anana da bir kəlimə heç nə demirsən!.. Bu sirr qəbirə qədər bizimlə gedəcək!..
"" "" "" "

Rüfət sözünün üstündə kişi kimi dayandı.. 20 günün içində tələm-tələsik toyumuzu edib məni də götürərək heç kimin sözünə qulaq asmadan gecə ilə Bakıya yola çıxdıq..
Arxamızla min söz danışdılar..
" Neçə ildir bir yerdədilər yeqin qızı korlayıb ki, belə tələsik toy edib aradan çıxdılar"... "Ay qız hə, qızın yerişindən hamiləyə oxşayırdı"..- kimi eyni tipli nə qədər cümlələr işlətdilər..
Uzun müddət kəndə ayaq basmadıq.. Ta ki, Elnur öldüyü günə kimi.. Onun ölüm xəbərini eşidib rahat nəfəs almışdım.. Həmin günü gecə ilə elimə-obama getmək üçün yola çıxmışdıq.. Onda qızımın doqquz yaşı var idi...
"" "" "
Rüfət şəhərdə oxuduğu vaxtlarda kirayə qaldığı evin sahibi ilə danışaraq məni o evə aparmışdı..
Burda tələbə yoldaşları, yaxşı dostları var idi.. Rüfət əvvəlcədən xəbər yollamışdı ki, nə iş olur olsun ona bir iş təşkil etsinlər..
Tikintidə işə düzəlmişdi.. Gecələri isə mühafizə işinə