EVLƏN MƏNİMLƏ!...

Bölüm-9

İllər əvvəl.... 1986-cı il....

On səkkiz yaşım var idi.. Məktəbi təzə bitirmişdim.. Kənd yeri olduğu üçün yalnız məktəblə kifayətlənmişdim.. Onsuz da oxumağıma icazə yox idi.. Həm atam, qardaşlarım, həm də sevdiyim Rüfət buna icazə verməmişdi..
Bir yerdə oxumuşduq.. Uşaqlıqda yaxşı parta yoldaşı, yaxşı dost olsaq da, zamanla bu yaxınlıq sevgiyə doğru getmişdi..
Artıq illər idi ki, bir yerdə idik.. Ailələrimiz də məsələdən xəbərdar idi..
Rüfət Bakıda universitetə qəbul olmuşdu.. Aramıza 4-il girmişdi.. Çox kədərli idim.. Bütün günü dinib-danışmırdım..
Hər dəfə gizlin yerimizdə görüşəndə Rüfət mənə təsginlik verir, hər şeyin yaxşı olacağına inandırırdı..
Gələcəkdə evlənib Bakıya köçməyi, orda işləyib, orda yaşamağın xəyalını quraraq məni də pis fikirlərdən uzaqlaşdırırdı..
Əslində, bəziləri üçün az, bizim üçün isə ömrə bədəl 4-il ötüb keçmişdi.. İndi isə növbə əsgərlikdə idi.. Aramıza girən məsafələr bitmək bilmirdi.. İkimizdə qovuşmaq üçün səbrsizlənirdik..
"" "" ""
Bir gün günorta Rüfətin anası, nənəsi və bir neçə qadın qapını açıb həyətə daxil oldular..
Anamla danışaraq Rüfət əsgər getməzdən öncə "hə" mi edib üzük taxmaq istədiklərini bildirdilər..
Anam atamla danışıb xəbər edəcəyini deyərək qonaqlarımızı yola salmışdı..
Üç gün sonra elçilik, bir həftə sonra da nişanımız olmuşdu.. Uçmağa qanadımız yox idi.. İkimizində sevinci yerə-göyə sığmırdı..
"" "" "" "
Həmişəki tək Rüfət saçlarıma sığal çəkir, xoşbəxt günlərin çox yaxında bizi gözlədiyini fısıldayırdı..
Ayrılıq məqamı gəlib çatmışdı.. Dünən gecə dan yeri sökülənə qədər bir yerdə olsaq da, yenə də bir-birimizə doymamışdıq..
Bizim kenddən çox idi əsgər gedənlər.. Hər kəsin içində yalnız Rüfət aramızdakı məsafənı qoruyaraq mənə yaxınlaşıb:

- Allah amanında.. Darıxma.. Bu günlər də tez keçəcək.. Sən dua et..
Gözümdən axan yaşı əlimlə qurulayıb məcbur gülümsəmişdim..
- Özünə yaxşı bax.. Pıçıltı ilə güclə danışmışdım.. Dırnaqlarımı qoluma keçirib dayanmışdım..