EVLƏN MƏNİMLƏ!...

Bölüm-10

Otağımın qapısı bir dəfə döyülərək anam otağa daxil olmuşdu..
- Boş yerə gözlərini yumma Ümid yatmadığını bilirəm..
- Yaxşı, mən təslim.. Gülərək gözlərimi açıb yatağımda oturaqlı vəziyyəti almışdım...
- Niyə neçə gündür məndən qaçırsan?.. Danışdın Fəridə ilə?..
- Yox.. Getmişdim amma danışa bilmədim..
- Niyə!?.. Niyə belə edirsən axı?.. Gözləyirsən toyu olsun getsin?.. Bəs sonra necə olacaq?.. Buna necə dözəcəksən?.. İcazə ver mən danışım Fəridə ilə.. Bəlkə hələ də bir şansınız var?..
- İstəmirəm... Yox.. Danışma.. Onları gördüm.. Çox xoşbəxt idi.. Onun yanında xoşbəxt idi.. Buna mane ola bilmərəm.. Xahiş edirəm bu mövzunu bağlayaq.. Fəridə artıq nişanlıdır.. Başqasını sevir və yaxında toyu olacaq, vəssalam..
- Yaxşı, Ümid.. Necə məsləhətdir.. Mən gedim mətbəxə işlərim var.. Nəsə istəsən de gətirim.. Ürəyini sıxma.. Demək, qismət deyilmiş..

Anam getdikdən sonra telefonu götürüb wp'da Fəridənin profil şəkilinə baxırdım..
Qismət.. Eşidirsən Fəridə?.. Anam deyir ki, demək qismət deyilmiş.. Qismətim deyildinsə nə deyib ürəyimə, beynimə, bütün ruhuma yerləşirdin, he?!.. Niyə də, niyə?!.. Bizimlə bağlı nə xəyyalarım var idi.. Hamısını sən məhv etdin, Fəridə.. Sən!..
"""""""
Fəridə...

Günlər öz axarı ilə davam edirdi.. Qismətimə boyun əymişdim.. Artıq nə anama qarşı çıxırdım, nə Həsənə sərhəd tanıyırdım..
Ümid ürəyimin bir küncündə əbədi sakini olaraq qalacaqdı.. Ümidi beynimdə bitirərək həyatıma davam edirdim... Daha doğrusu Ümidi beynimdə bitirib həyatıma davam etmək üçün hər gün sürünürdüm.. Buna yaşamaq demək olmazdı..

Həsən hər gün gələrək məni yeməyə aparar, müxtəlif hediyyələrə boğardı.. Aldığı bütün hədiyyələrə candərdi gözucu baxıb evə gələn kimi də otağın bir küncünə atardım..
"" "" "

Çəngələ batırdığım əti ağzıma qoyaraq çeynəməyə başladım..
- Mmmm, gözlərimi yumub ətin möhtəşəm dadının ağzımda yayılmasının zövqünü özümə bəxş etdim..
Sevil - Fəridə xanim, deyəsən yeməyi bəyəndiniz?..
- Həm yemək, həm