gəl gedək.. Səninlə küsülü deyiləm..
Ümid Fəridənin qolundan tutaraq özünə tərəf çevirməyi ilə Fəridə zərblə Ümidə çırpılmışdı..
- Fəridə.. Məndən küsmüsən?.. Sualıma cavab ver..
Fəridə bu dünyada deyildi.. Bütün bədəni keyimişdi.. Ümidin ona toxunması, nəfəsinin Fəridənin üzünə dəyməsi, Ümidin ətri Fəridəni dəli edirdi..
Ümid də eyni hissləri keçirirdi.. Bir anlıq ağlından hər şeyi cəhənnəmə göndərərək Fəridəni bir az da özünə sıxıb dodaqlarını öpmək istədi amma bu fikrin yalnış olduğunu dərk edərək beynindən qovmuşdu..
Boşda qalan əli ilə Fəridənin saçlarını qulağının dibinə keçirərək gözlərinə baxırdı..
- Məndən niyə qaçırsan, Fəridə.. Mənə bir söz de.. Əlimi-qolumu aça biləcəyim, normal qərarlar qəbul edə biləcəyim bir söz de mənə.. Yalvarıram Fəridə susma bir söz de..
- Ümid..
- Haycan..
- Gedək, Ümid.. Xahiş edirəm..
- Niyə ağlayırsan qurban olduğum?.. Fəridə sən mənim üçün çox dəyərlisən.. Mən istəmirəm ki, sən səhv qərarlar verəsən.. Sən onu sevmirsən.. Bunu niyə özünə edirsən axı?!..
Fəridə əsəblə Ümidin əlini kənara itəliyərək göz yaşını silmişdi..
- Sən mənə görə narahat olma!.. Sənə küsülü deyiləm!.. Həsəni də sevirem!.. Nəyəsə görə vicdan əzabı çəkməyinə ehtiyac yoxdur!..
Fəridə əsəblə danışaraq çıxıb getmişdi.. Ümid yumruğun sıxaraq özünü sakitləşdirib Fəridənin arxası ilə getmişdi..
Fəridə qızların yanına yaxınlaşaraq əsəblə əl atıb çantasını götürərək getmək istəyirdi.. Tezliklə buradan getməsəydi hər an Ümidin başını yara bilərdi!..
- Otur yerinə!..
Fəridə getmək istəsə də, Ümid bərk-bərk onun qolundan tutub sıxaraq saxlamışdı..
- Çək əlini, gedirəm!..
- Sənə yerinə otur dedim!.. Yeməyimizi yeyib birlikdə gedəciyik!.. Bezdim sənin bu özbaşınalığından!..
Ümid Fəridəni dartaraq stuluna otuzdurub özü də heç nə olmamış kimi Fəridənin yanında oturmuşdu..
- Yeməyini ye!..
Ümid nə qədər sakit desə də, səsindəki əsəbi ton hiss olunurdu..
- Başqa?!.. Başqa nə edim?!.. Əmr eləməyin kifayətdir!..
Fəridə Ümidin od püsgürən gözlərlə ona