a baxdığın görüb səsini kəsərək çəngəl-bıçağın əlinə götürmüşdü..
Süfrədəki hər kəs təccüblə onlara baxsa da heç biri bir kelimə də etməmişdi.. Fəridənin yeməyə başlaması ilə hər kəs yeməyə davam etsə də, hamının ağlında eyni sual var idi: "Bunlar bir-birini sevir!?"
"" "" "" "
Aradakı sükut Fatehin danışması ilə pozulmuşdu..
Hər kəsin arasında buzlar ərisə də, Fəridə və Ümidin səsi gəlmirdi..

Fəridə narahatlıqla saata baxdı.. Gecikmişdi.. Həm də çox... Artıq neçənci dəfə idi ki, Həsəndən gələn zəngləri məşğula atırdı.. Bunun cəzası ağır olacaqdı hiss edirdi..
Ümidin maşınında arxada oturaraq başını oturacağa söykədi.. Lənət şeytana! - dodağının altında deyinib telefonu ümumiyyətlə söndürdü.. Həsən onu lap bezdirmişdi!..

Maşına mindiklərindən bəri Fəridənin keçirdiyi narahatlığı və dayanmadan gələn zəngləri görüb əsəbdən qaşlarını düyünləyərək bərk-bərk ruldan yapışmışdı.. Hirsindən az qalırdı telefonu Fəridənin əlindən alıb pəncərədən asfalta çırpsın..

- Fəridə...
Fəridə ilə danışmaq istəyirdi.. Heç özü də bilmirdi nə ancaq yenə də cəhd edirdi..

Fəridə heç halını pozmadan güclə eşidiləcək səs tonu ilə danışmağa başladı:

- Danışmaq istəmirəm, Ümid!.. Onsuz da sənə görə kifayət qədər gecikmişik və kifayət qədər də buna görə başım ağrayacaq.. İndi isə icazə ver bir az sakitlik istəyirəm.. Ümumiyyətlə səsini kəssən yaxşı olar!..

Ümid bilmədi hirsindən nə etsin radionun səsini artıraraq mahnını züm-zümə etməyə başladı.. Başqa cür Fəridəyə tab gətirə bilməyəcəkdi..

- Zibil!.. Fəridə çiyiltili bir səslə qışqırıb Ümidin qoluna yumruğunu keçirdi!.. Sən onsuz da həmişə belə əclaf olmusan!.. Sənə dedim ki, səsini kəs!.. Sakitlik istəyirəm!.. Lənət şeytana, mən, axı bu zibilə qalmış maşında nə edirəm?!.. Saxla maşını!.. Sənə dedim ki, saxla!..

Fəridə qışqırdıqca Ümid sürəti artırırdı..

- Sən!..
Fəridə gözlərini qıyaraq düzgün cümlələri seçmək üçün bir neçə saniyə susdu... - Sən,sadəcə başında taxtaları əksik olan dəlisən!... Dəli!.. Mən