qorxuram!.. Hal-hazırda ürəyim bulanır!.. Əgər sevimli maşınını qusuntuya boyamağımı istəmirsənsə yaxşısı budur sürəti azalt!..

Ümid güzgüdən tərs-tərs Fəridəyə baxaraq sürəti azaltdı.. Gülməmək üçün alt dodağını dişləri ilə tutub sıxmışdı.. Nə etsə də Fəridəyə bir neçə dəqiqədən artıq əsəbləşə bilmirdi..

Növbəti saniyədən artıq onlar səssizcə gəlib ünvana çatdılar..

Fəridə maşından enərək qapını möhkəm çırpıb dərin nəfəs aldı..
Ümid vaxt itirmədən sürəti artırıb ordan uzaqlaşdı..

Narin yağan qar dən-dən saçlarına düşürdü.. Buz kimi hava üzünü yalayıb keçdi.. Şaxta insanın iliyinə qədər işləyirdi.. Az əvvəl olanlar yadına düşüb şıltaqca gülümsədi.. Elə bu andaca gülüşü üzündə donub qaldı.. Ondan bir neçə metr aralıda Həsən maşına söykənərək çox sakit, ürküdücü bir baxışla Fəridəni süzürdü..

Fəridə elə hiss etdi ki, ayağının altından yer qaçdı.. Çox guman ki, Həsən onları görmüşdü və öz beynində ssenarilər qurmuşdu.. Fəridə bir-iki addım atıb dayandı.. Addımlarına davam etmək istəsə də Həsənin ölü səssizliyinə bürünmüş iti baxışları Fəridənin ayağını yerə yapışdırdı.. Hiss edirdi ki, gücü tükənir.. Nə cavab verəcəkdi Həsənə?.. Beyni donmuşdu sanki düşünə bilmirdi..

Dörd saat əvvəl..

Restorandan çıxdıqdan sonra hər kəsin təkidi ilə kinoya baxmağa getmişdilər.. Sonra hərə öz yoluna getsə də Ümid Fəridəni güclə maşına mindirmişdi.. Yuxusunda gördüyü yerə sürüb dəniz kənarında bir xeyli səssiz dayanmışdılar..

Fəridə narahatlıqda başını qaldırıb Ümidə baxaraq deyindi..
- Mən evə gecikirəm.. Artıq hava da qaralıb.. Burda nəyə dayanmışıq heç onu da başa düşə bilmirəm.. Ümid, məni evə apar.. Gedək artıq.. Mən yoruldum.. Mən yoruldum.. Mən yoruldum..
Fəridə başını oturacağa söykəyərək təkrar-təkrar eyni cümləni qurdu.. Əslində, o burada dayanmaqdan yorulmamışdı.. Saatlarla, hətta sonsuzadək burada Ümidlə qala bilərdi.. Ancaq indi vəziyyət elə idi ki, o getməli idi.. Həm də təcili..
"" "" ""

Həsən kinayə ilə gülümsəyərək Fəridəyə yaxınlaşdı..