istəmirdi.. Mətbəxə keçib çaydanın altını yandırdı.. Soyuducuda müxtəlif yeməklər olsa da anasının bişirdiyi heç nəyi yemək istəmirdi.. Saata baxdı gecə 2-yə işləyirdi.. Bu vaxtı yağlı nəsə yemək də düzgün deyildi.. Bir dilim çörəyin üstünə pendir qoyub dişlədi.. İlk dişləmində başa düşdü ki, doğurdan da acından ölür.. Rüfət - Mətbəxdə oğru pişik var imiş.. Fəridə ağzındakı çörəyi udub gözlərin böyüdərək Rüfətə baxdı.. Doğruları bildiyi gündən bəri Rüfətlə qarşılaşmamışdı.. - Deyəsən məni gördüyünə sevinmədin.. - Bağışla, ata.. Bir anlıq təəccübləndim... Gəl otur.. Çay süzüm?.. - Sadəcə su.. - Yaxşı, gəl sən otur.. Fəridə suyu süzüb atasına uzatdı.. - Çox sağ ol, oğru pişik.. Fəridə gülümsəyərək pendir çörəyindən dişlədi.. - Niyə normal yemək yemirsən?.. Bu nədir?.. Çiyinlərimi çəkdim.. O qədər dolmuşdum ki... Kövrəlmişdim.. Başımı aşağı salıb dayandım.. Danışsam ağlayacaqdım.. Ürəyimdə dua edirdim ki, atam çıxıb getsin.. Atam çənəmi sığallayaraq başımı yuxarı qaldırdı.. - Hər şey yaxşıdır?.. " Of!.. Bircə bu yox..".. Gözümdən düşən damlalar atamın əlinə süzülməyə başladı.. Başımla "yox" deyib hönkürüb ağlayaraq atamı qucaqladım.. - Mən yaxşı deyiləm... Hər şey o qədər üst-üstə gəlir ki... Ölmək istəyirəm... Kaş mən heç bu dünyaya gəlməyərdim.. - Fəridə!.. Atam sakit olsa da səsi çox vahiməli idi.. Bir də sənin ağzından belə söz eşitsəm məndən incimə!.. Üzümü ovucları arasına alaraq gözlərimə baxdı: - Sən dünyaya gələndə mənim ən xoşbəxt günüm idi.. Səni qucağıma alanda, qoxunu hiss edəndə, balaca əllərindən öpəndə Allaha çox şükür etdim.. Səni məni göndərdi deyə.. Bu həyatda çox şeyə görə peşiman oldum, məyus oldum.. Amma əsla sənin varlığın üçün bir dəfə belə olsun "niyə Fəridə" demədim, "ne yaxşı ki, Fəridəm" var dedim.. Məni heç vaxt yanıltmadın.. Həmişə səninlə fəxr etmişəm.. Sən mənim qızımsan, Fəridə, mənim qızım.. Mənim döyünən ürəyim.. Necə ölüm fikirləşə bilərsən?.. Sən olmasan mən ölərəm bunu heç vaxt yadından çıxarma.. - Sənin qızınam.. Bağışla..