. Zəiflik etdim.. Hər şey yaxşı olacaq.. Əlimi atamın əlinin üstünə qoyaraq dodaqlarıma yaxınlaşdırıb ovcundan öpdüm.. - Nə yaxşı ki, sənin qızınam.. Nə yaxşı ki, bu həyatda sənin kimi güclü bir kişinin qızıyam.. Bağışla məni.. Səni incitmək istəmirdim... Bu gün ilk dəfə atamın gözündən axan yaşa şahid olmuşdum.. Ürəyimdə özümü o qədər danlamışdım ki.. - Fəridə, bir sözün bəsdir ki, nişanı pozum.. Əgər hər şey nişana görədirsə səhər açılan kimi mən bu nişanı pozaram.. Sən heç nəyi, heç kimi fikirləşmə.. Əsas sənsən.. Mən səni xoşbəxt görmək istəyirəm.. - Yox.. Lazım deyil.. Həsənlə hər şey yaxşıdır.. - Fəridə, əgər mənə görə belə edirsənsə.. - Yox.. Yox, lazım deyil.. Mən xoşbəxt olacam.. Sən həmişə mənim yanımdasan.. - Xoşbəxt ol, Fəridə.. Həmişə gül.. Bil ki, ən son anda belə nə qərar versən mən həmişə sənin yanında olacam.. Mənə lazım olan sənin xoşbəxtliyindir başqa heç nə.. Alnımdan öpüb çıxıb getmişdi.. Mən isə hava aydınlanana qədər mətbəxdə oturmuşdum.. Otağıma getmək üçün özümdə güc tapa bilmirdim.. Xoşbəxt olmaq.. Mən və xoşbəxtlik.. Ehh, mənim xoşbəxtliyim Ümidin yoxluğu ilə birgə yox olmuşdu.. Əgər həyatımda Ümid olmayacaqdısa bunun Həsən və ya qeyri Həsən olmağının elə də ciddi bir mənası yox idi.. Bu evdə də qalmaq istəmirdim artıq.. Anama qarşı içimdə yaranan kin, nifrət bizi bir yerdə rahat yaşamağa imkan verməyəcəkdi.. Məndən hər şeyi illərdir gizlətdiyi üçün, ən əsası isə məni istəmədiyi üçün, məni "o" na bənzədib uğursuz hesab edib sevmədiyi üçün artıq ona qarşı ürəyimdə ele boşluq, elə bir qırğınlıq yaranmışdı ki, çətin ki, onu bağışlaya bilərdim.. Onsuz da biz heç vaxt ana - qız ola bilmədik, yaxın iki rəfiqə kimi ola bilmədik.. Uşaqlığımdan bəri ancaq anam məni döyər, cəzalandırardı.. Mən anamdan sevgi görməmişdim.. Bunun səbəbini isə təəssüf ki, hələ indi dərk edirdim.. Səmanın rəngi yavaş-yavaş aydınlanırdı.. Günəş elə parlayırdı ki, sanki mənim həyatımda çovğunlu qış deyildi.. Anamla qarşılaşmamaq üçün səs salmadan otağıma gedib girdim..