. - Nə yazırsan, Fəridə?!.. Heç hənanın yeridir?!.. - Sən bilmərsən.. Bitti!.. Başımdakı fatanı çıxararaq stolun üstünə qoyub vərəqidə onun üstünə qoyaraq Ümidə baxdım.. Gedə bilərik.. Gəl getdik.. - Kimə yazdın onu?.. Fəridə gözlərin süzdürərək - Həsənə!.. - Heç olmaya ürəkdən tikan çıxacaq bir şey yazdınmı?.. - Əmin ol ki, tüstüsü başından çıxacaq.. - Nəsə yazmasan da tüstüsü başından çıxacaq onsuz da.. Onun cavabı hələ məndədir.. Sənə toxunduğu bütün barmaqlarını bir - bir qırıb.. Nəysə gəl görüm bura.. Ehtiyatlı ol.. Ümid Fəridəni qucağına alaraq ehtiyatla yerə qoydu.. " Mən bu gün ölməsəm yaxşıdır" - Ümid dodağının altında deyinərək üzünü yana çevirdi.. Fəridə özünü tamam itirmişdi.. Ümidə yaxın olmaq onun olan qalan ağlını da yox edirdi.. Bir - iki addım geri çəkilib Ümidə baxdı.. - İndi hara gedirik?.. Səsi əsirdi.. Dişləri dayanmadan bir - birinə dəyirdi.. Bilmirdi üşüyür ya həyəcandandır.. - Üşüyürsən?.. May ayı olduğu üçün Ümid təəccüblənmişdi.. - Yox.. Mən.. Yəqin ki, həyəcandandır.. - Yaxşı, gəl gedək.. Bir az da burda dayansaq aləm dəyəcək bir - birinə.. Ümid Fəridənin əlindən tutaraq həyətin arxa tərəfində yerləşən çıxışına doğru apardı.. Maşına yaxınlaşıb dayandılar.. - Axı bu başqa maşındır?.. Ümid maşının qapısını açıb Fəridənin arxa oturacaqda oturmasına köməklik etdi.. Fəridə rulda Fatehi və onun yanında əyləşmiş Fəridi görüb təəccüblə Ümidə baxdı.. - Mənim evimə aparacaqlar səni.. Mən hələ burda qalmalıyam.. Sonra gələcəm.. Ümid edirəm o vərəqdə mənimlə qaçdığını qeyd etməmisən.. - O qədər də cəsarətliyi deyiləm.. Bunu dayına özün açıqlayacaqsan.. Məni qaçıran sənsən.. - Mənim sənə sözüm yoxdur, Fəridə.. Uzan oturacağa maşında görünmə.. Ümid üzündə gülüşlə maşının qapısını örtüb həyətə keçdi.. İsti olduğu üçün bütün qohumlar həyətdə əyləşmişdi.. Ümid anasının yanında yerini alıb rahat nəfəs aldı.. " Oh, çox şükür.. Yaxşı qurtardıq.."... - Ümid, oğlum, yaxşısan?.. İstəyirsənsə sən get restorana.. Orda gözlə bizi.. - Əlayam, sultanım... Hər şey