Sizi düşürdüb gedəcəm indi yanına.. - Gecəni də qalacaqsan?.. - Hə, ana.. O boyda evdə tək necə qoyum onu?.. - Mən də gəlim də onda səninlə tək qalmıyın.. - Niyə?.. Tək qalanda xoxanlar yeyəcək bizi?.. Ana, qurban olum bəsdir.. Çatdıq... Gedin siz evə, mən də gedim görüm nə edirəm... Gülnaz xanım bu vəziyyətdən razı olmasa da məcbur maşından enmişdi.. - Qızımı incitmə, onun xətrinə dəymə.. Son tənbehini də edib maşının qapısını bağlamışdı.. "Qızımı incitmə?".. O, kaktus mənim başımda turp əkib soğan çıxarır, balaca canıynan mənə zülm verir heç bunu görən yoxdur, amma tez - tələsik mənə deyilir ki, onu incitməyim.. Eh, dünya.. - Ümid öz - özünə deyindi.. Sonra isə gülümsədi, qoca qarılar kimi nə yaman çox deyinmişdi?.. Beynim tamam qarışmışdı.. Bir az tək qalıb düşünməyə ehtiyacım var idi.. Maşını dəniz kənarına sürüb saxladım.. Başımı rula dayayıb qollarım ilə rulu qucaqladım.. Geçikdiyim üçün özümə əsəbi idi.. Atam düz deyirdi.. Etdiyim hərəkət qəbuledilməzdir.. Camaat bir kənara dayımın üzünə necə baxacaqdım?.. Onun qarşısına necə çıxacaqdım, ona nə cavab verəcəkdim bilmirəm.. Hava artıq qaralmışdı, düşündükcə əsəblərim daha da gərilirdi.. Fəridəyə əsəbləşirdim.. Niyə onunla nişanlanmışdı axi?!.. Ən böyük səhv elə onun idi.. Qarnımdan gələn səslər sayəsində səhərdən bəri heç nə yemədiyimin fərqinə vardım.. Telefona gələn zəng bir az da keyfimi pozmuşdu.. Dayim idi... Axx, yalan üstünə yalan.. Tutduğum nəfəsimi buraxaraq zəngi cavabladım: - Buyur, dayı.. - Ümid, Fəridə ilə danışa bilmisən?.. Mən nə qədər zəng edirəm itin balasi telefonu elə sönülüdür.. Bircə bilsəydim kimin evindədir rahat olardım.. - Yox, danışa bilməmişəm.. Dayı, narahat olma.. Əminəm ki, Fəridə çox yaxşıdır.. İcazə verək bir az tək qalıb düşünsün.. Özü gələcək.. Sən də yat dincəl.. - Bir xəbər bilən kimi məni yığ.. - Yaxşı, dayı.. Sağ ol.. - Allah amanında, bala... Sağ ol.. Telefonu söndürüb yan oturacağa atdım.. Bu qədər yalandan sonra hansı üzlə dayımın qarşısına çıxıb deyəcəkdim ki,