Suraqe Bükayr ibn Abdullahı ve Ebdürrehman ibn er-Rebie el-Behilini qabaqda göndererek Şirvana doğru hereket etdi.Onlar Derbende yaxınlaşarken bu vilayetin irsi hakimi – şah, ehtimal ki, Şirvanşah adlanan Şehriyar itaet gösterdi, lakin cizye vermemek, onu serhedleri şimaldan gelen köçerilerin hücumlarından qoruyan qoşunun saxlanılmasına serf etmek şertile sülh istedi. Şehriyar aşağıdakıları beyan etdi: "Men adları bele çekilmeye layiq olmayan qeddar düşmenlerle ve müxtelif xalqlarla üz-üze dayanmışam. Leyaqetli ve ağıllı adamlar necabetliler eleyhine onlara yardım göstermemelidir. Menim ne Qafqaz dağlarının ehalisi, ne de ermenilerle heç bir elaqem yoxdur. Siz (erebler) menim ölkemi ve xalqımı istila etmisiniz ve bu gün men sizlerden biriyem, menim ellerim sizin ellerinizdir, men size cizye vermeliyem, men size kömek etmeye ve sizin isteklerin izi yerine yetirmeye borcluyam. Ona göre de bizi cizye qoymaqla alçaltmayın, zira siz bizi düşmenlerinizin eli ile zeifledersiniz. Onu her il ödemeli olduğunuz xeracın hesabına yazın".
Şehriyarın şertlerini nezere alan Suraqe cizyeni evde qalıb düşmenle vuruşmağa getmeyenlerden almaq qerarına geldi ve bunu xelife Ömerin ixtiyarına buraxdı. Xelife Ömer Şirvan hakimlerinin vergiden azad olunmasına razılıq verdi. Bunun müqabilinde Derbendin ve onun etrafının ehalisi kafirlerle vuruşmalı ve onları müselmanların erazisine buraxmamalı idiler. Belelikle, sülh müqavilesine göre ereblerin hemin bölgelerde qoşun saxlamasına lüzum qalmadı.
Ereb ordusu xelife Ömer ibn-Effanın (644-656-cı iller) dövründe cenub-qerbden hücum ederek Arran ve Şirvanı tutmuşdur. Naxçıvan zebt edildikden sonra Hebib ibn Meslemenin ordusuna daxil olan bir deste Selman ibn Rebienin komandanlığı ile Biçenek aşırımından keçerek Şekiye ve Gorusa doğru hereket etdi ve Arrana çataraq, h.25-ci il (28.X.645-16.X.646-cı iller) sülh müqavilesine esasen Beyleqanı zebt etdi. Hemin müqavilede ehalinin heyatının, emlakının, şeher divarlarının qorunub-saxlanılmasına
»Azerbaycan
»Oxu zalına keç