n üstümə cummağı lap məni hövsələdən çıxardı.. Bütün hirsimi ondan çıxdım.. Səhər - səhər əməlli enerji yığmışdım.. Dayım bizi güclə ayırmışdı.. Hələ indi dayımın fərqinə varmışdım.. Şəhanə x.. - Bilirdim!.. Bilirdim ki, elə sən qızımı güclə məcbur edib qaçırmısan!.. Hanı Fəridə?!.. Həsən - Yalan danışmağa cəhd etmə!.. Hanı Fəridə?!.. - Ümid?!.. - Hə dayı.. - Nə deyir bala bunlar?.. Fəridə - Ata.. Şəhanə x. - Qızım, gəl.. Şəhanə xanımın sözü ağzında qalmışdı.. Gözlərin bərəldib Fəridəyə baxırdı.. Elə mən də.. Yenə nə edirdi bu qız, ay Allah.. - Yaxın gəlmə, ana.. Səninlə ümumiyyətlə danışmaq istəmirəm.. Həsən!.. Sən isə burdan rədd ola bilərsən!.. Ya da qal kar qulaqlarınla eşit, kor gözlərinlə gör və dərk et ki, mən səni sevmirəm!.. Özümü cavab verməyə və bağışlatmağa məcbur hiss etdiyim yeganə insan varsa o da atamdır.. - Ata, bağışla məni.. Məni Ümid məcbur qaçırtmıyıb.. Sənə nə deyilib, hansı yalana anam səni inandırmağa çalışıb bilmirəm amma biz Ümidlə bir - birinizi sevirik.. Ümid - Otaqda mən qarışıq hamı şok yaşayırdıq.. Çünki Fəridə gecəliyini çıxarmadan sadəcə gecəliyin üstünü geyinərək hamımızın qarşısında dayanıb danışırdı.. İnana bilmirəm, indi isə mənə yaxınlaşır.. Əlimdən tutdu.. Nitqim tamam quruyub.. Gözlərimi döyüb ona baxıram.. Başını aşağı salıb danışmağa davam etdi: - Bağışla, səninlə geri dönə bilmirən çünki mən artıq Ümidin namusuyam.. Qulağına doğru əyilib güclə pıçıldadım: - Oha, Fəridə!.. Çüş, Fəridə!.. Həsən - Məni saldığınız bu vəziyyətə görə cavab verəcəksiniz!.. Çıxıb getmişdi.. Yaxşıkı getdi yoxsa əlimdə qalacaqdı... Dayımın yumruğun üzüm də hiss edən də artıq yerə yapışmışdım.. Allah saxlamışın əli də necə ağır idi.. Fəridə qorxusundan qışqırıb mən tərəfə əyilsə də dayımla ikimiz də eyni anda qışqırmışdıq: - Sən otağına get!.. Ona əsəbi idim.. Həsənin qarşısına gecəlikdə çıxdığı üçün... Belə danışıb məni alçatdığı üçün.. Fəridə otağa girən kimi anası da arxası ilə getmişdi.. - Sənə oğlum demişdim!.. - Dayı, icazə ver izah edim.. -