Ümid, nə vaxt gəlib kişi kimi istədin Fəridəni vermədim sənə?!.. Bu nə namussuzluqdur?!.. Kişilikdir sənin etdiyin?!.. Sən özünə kişi deyirsən indi?!.. Dayım pörtmüş halda danışırdı az qalırdı məni öldürsün.. Nə etsə yeri idi... - Yox, dayı, vallah kişi zad demirəm özümə.. Mən ən şərəfsiz adamam!.. Əclafam!.. Alçağın ən öndə gedəniyəm!.. Amma bir eşit məni qurbam olum.. Heç nə göründüyü kimi deyil.. Necə isyan etmişdimsə dayım sakitləşib eyvana çıxmışdı.. Ardı ilə çıxıb danışmağa başladım.. Ta əvvəldən bildiyim hər şeyi danışdım.. Bəzi yalanlar da deyə bilərəm.. Məsələn, mənim gecə divanda yatmağımla bağlı.. Kiçik yalanlar günah sayılmır deyə eşitmişəm.. Ahh, Fəridə sənin üzündən dayımla danışdığım mövzuya bax.. Fəridə ilə bir - birmizi sevdiyimizi də əlavə etdim.. Həsənə görə onun belə danışdığını və Həsəndən onu qorumaq üçün burdan aparmamasını istədim.. Daha doğrusu az qala yalvardım.. Şəhanə bibiyə də heç nə deməməsini güclə dilə gətirdim.. İndi bu dəqiqə Fəridəni də götürüb gedirəm nikah işini həll etməyə.. Ohh!.. Nəhayət bütün sözlərimi deyib bitirmişdim.. - Bitirin bu biyabırçılığı!.. Evlənməmiş bir də qarşıma çıxmayın!... - Baş üstə.. - Şəhanə!.. Gəl gedirik!.. Şəhanə bibi odlu - alovlu çıxdı otaqdan.. - Bəs Fəridə?!.. Mən qızımı burda qoymağa razı deyiləm!.. Haqqımı halal etmirəm!.. - O mənim də qızımdır, Şəhanə!.. Uşaqlar bir - birin sevir əl çək onlardan, düş qarşıma!.. - Mən elə demək istəmədim, Rüfət.. Fərideni də aparaq.. - Şəhanə!.. Eşitmədin deyəsən bir az əvvəl qızının dediyin!.. Danışdırma məni gəl dedim!.. "" "" "" Ohh, İlahi!.. Nəhayət getdilər.. Nə səhər idi amma.. Başım qazan kimi idi.. Qapıdan çıxarkən Şəhanə bibinin baxışından belə başa düşdüm ki, mən hələ bu ana - baladan çox çəkəcəm... Can, ay Ümid can.. Sənin hələ görəcək günlərin qarşıdadı xəbərin yoxdur, ay