onun əl çəkmək fikri yox idi. Çünki o da ardımca gəlirdi. Universitetin həyətindən çölə çıxdığım zaman oğlan yenidən önümü kəsib: - Xanım, nə olar yalnış anlamayın! Və elə düşünməyin ki, bir çoxları kimi sizinlə tanış olmaq üçün bəhanələr gətirirəm. Az əvvəl siz ağladığınız üçün mən çox üzüldüm. Bilmirəm mənə görəmi ağladınız, yoxsa bunun başqa bir səbəbi var?! Əslində çoxdan işdə olmali idim. Bunun üçün töhmət də alacam. Amma heç cürə gedə bilmədim... Bu həyatda yeganə dözə bilmədiyim bir şey varsa o qadının göz yaşıdır... Yaxşısız? Bayaq çox əzilmədiniz ki?! Sizə bir yardım edə bilərəmmi? "Ohhh Cavidan bir nəfəs al! Nə qədər danışdın?" deyərək mənə baxıb "çox danışdım deyəsən hə?" deməyi ilə gülümsəməmə səbəb olmuşdu. Həqiqətən çox danışmışdı. Bir nəfəsə o qədər sözü necə demişdi bir Allah bilir... Gülümsədiyimi görüb: - Bu arada adım Cavidan deyərək əlini önə uzatdı. Bu həddən artıq yaraşıqlı gəncin adı da özü kimi gözəl idi. Mən bu ada son dəfə Rəşad Nuri Güntəkinin "Dodaqdan qəlbə" əsərini oxuyanda rast gəlmişdim. O qədər bəyənirdim ki, bu adı. İndi qarşımda eyni adı daşıyan biri dururdu... Mən də əlimi uzadıb əlini sıxaraq: - Məmnun oldum! Bu zamanda qadının göz yaşına dəyər verən bir əks cins nümayəndəsi də varmış! Bu tarixə düşməlidir - deyib yenidən əlimi geri çəkdim. Cavidan ona adımı soyləmədiyimi görüb: - Adınızı demədiniz amma!-deyərək təbəssüm etdi... - Pərvanə, adım Pərvanə! İndi isə getməliyəm. İzninizlə deyərək yoluma davam etmək istəyirdim ki, Cavidan əlimə bir vərəq yerləşdirib: - Pərvanə xanım bu mənim nömrəmdi. Xahiş edirəm yenə deyirəm yalnış anlamayın! Nə vaxt nə lazım olsa mənə zəng edə bilərsiz. Bir şey lazım olmasa belə, sadəcə bir dost kimi dərdləşmək üçün də zəng edə bilərsiz... Sonra əlimdə tutduğum diploma işarə edərək: - Xeyirli olsun! Deyəsən diplom almısız, hə?! dedi... Öncə əlimdəki kağıza, sonra Cavidana baxaraq: - Bəli! Çox sağ olun. Mən gedim! deyərək sağollaşıb yoluma davam etdim. Cavidan isə öz maşınına minərək gəlib