b yanımdan ötüb keçdi... Biraz əvvəl üzümü saran təbəssüm yenidən öz yerini kədərə vermişdi... Yenə də ürəyimdə özüm özümlə danışır, yenə də əsəblərimin gərildiyini hiss edirdim. Dayanacaqda durub avtobusun gəlməyini gözləyirdim. O qədər gərgin idim ki, yumruğumu necə sıxmışdımsa dırnaqlarım ətimə batmışdı... Əlimin ağrıdığını hiss edib ovcumu açdığım zaman vərəqi görüb sanki indi yuxudan oyanmışdım... Öncə nömrəni önümdəki zibil qabına atmaq istəsəm də, içimdən bir səs "Bunu etmə!" deyirdi... Ona görə də kağızı büküb bayaqdan əlimdə tutduğum diplomumun arasına qoymuşdum... *** Sabahdan yeni işə başlayacaqdım deyə bu günü özümə həsr etməyi düşünürdüm... Daha doğrusu ən sevdiyim yerə gedib necə deyərlər stress atmaq istəyirdim. Odur ki, evə getməyib dənizkənarı parka yollandım... Ora bu aralar ən çox getdiyim yer idi... Dənizə saatlarla baxmaq mənə sakitlik verirdi... Dalğalandıqca sanki içimdəki boşluğu, çiynimdəki yükü yuyub aparırdı... Yenə dənizə baxaraq fikrə dalmış və xəyalən çox uzaqlara getmişdim... Bəzən ürəyimdə özümlə danışır, bəzən isə yenidən gözlərimi bir nöqtəyə zilləyib yaşananları düşünürdüm... Görəsən mən bütün bu olanlara layiq idimmi? Ömrü boyu xəyanətə nifrət edən biri olaraq niyə görəsən mən də xəyanətə uğradım? Harda yalnış etdim görəsən? Beynimdəki suallar bitmək tükənmək bilmirdi... Zaman xeyli irəliləmişdi... Telefon zəngi məni fikirdən oyadıb özümə gətirmişdi. Anam idi... - Pərvanə, qızım hardasan? Evə zəng etdim Ləman dedi hələ gəlməmisən narahat qaldım... - Biraz hava almaq üçün dənizkənarı parka gəlmişəm ana! Birazdan gedəcəm evə, narahat olma! - Diplomunu aldınmı? - Hə, aldım... - Xeyirli olsun! O zaman evə get. Ləmana da de hazırlaşsın. Axşam işdən çıxanda xəbər edəcəm o ən sevdiyin restorana gedərik. Diplomunu yuyarıq deyə gülməyə başladı və beləcə mənim də üzümdə gülüş yaratdı... - Yaxşı ana! Öpürəm səni deyərək zəngi sonlandırdım... Canım anam, fədakar anam! Atamdan çəkdikləri bəs deyilmiş kimi, indi də mənim dağılıb paramparça