istəyirdi ki, onu incitmək, qəlbini qırmaq istəmirdi... Çünki zamanında Eldar əmi atama öz qardaşlarının etmədiyi yaxşılığı etmişdi... Bir sözlə özünü ona borclu sanırdı... Və borcu ödəmək də deyəsən mənə düşürdü... Mən doğulduqdan sonra sanki evimizin ruzu-bərəkəti daha da artmışdı.... Atam Eldar əmi ilə birgə şərikli biznes qurmuş və get gedə işlərini böyüdərək əməlli biznesmen olmuşdular... Beləcə qardaş, dost olmaqla yanaşı, artıq həm də şərik idilər... 5 il sonra evimizin yeni sakini, kiçik bacım Ləman öz gəlişi ilə həm məni, həm də valideynlərimi yenidən sevindirmişdi... Artıq mənim də anamın dediyi kimi balaca bir "kuklam" var idi... Onunla saatlarla oynamaqdan zövq alırdım... Əmziyi düşdüyü zaman ilk mən atlar, ona əmziyi tutmaq üçün yardım edərdim... Anam ona yemək veridiyi zaman isə mən verəcəm deyə özümü önə atardım... Ağladığı zaman onun yanına ilk mən gedərdim, besiyini mən yelləyərdim... Bir sözlə onu dəlilər kimi sevərdim... *** Artıq 7 yaşım var idi. Məktəbə gedirdim... Aglim kəsməyə başlayandan isə Eldar əminin mənə "Gəlinim!" deyə müraciətini eşidərək böyüyürdüm... Və bu söz artıq mənim həyatımın bir hissəsinə çevrilmiş, beynimə həkk olunmuşdu... Baxmayaraq ki, Raufla birgə böyümüşdüm, mən artıq ondan utanmaga başlayırdım... Məktəbi bitirdikdən sonra Eldar əmi atamla danışaraq bizi baş-göz etməyin zamanı gəldiyini söyləmişdi.... Atam: - Ay Eldar, hara tələsirsən! Qoy bir Pərvanə ali məktəbə daxil olsun, oxusun, əlində bir peşəsi olsun, sonra edərik desə də Eldar: - Kim deyir ki, oxumasın?! Əlbətdə mənim gəlinim oxuyacaq, savadlı olacaq! Amma ən yaxşısı o universitetə gedəndə hər kəs onu nişanlı bilsin.... Sonra başqa problemlər yaşamayaq deyərək atama göz vurmuşdu... Amma bu keçən müddət ərzində nə Rauf mənlə münasibət qurur, nə də mən onunla.... Evimizə gələndə aramızdakı dialoq salam-sağ oldan o tərəfə keçmirdi... Onu sevirdimmi?! Xeyir! Sadəcə doğumumdan mənə biçilmiş qədəri yaşayırdım... Amma nə yalan deyim o bizə gələndə əlim ayağım buz