z kəsir, çox həyəcanlanırdım... Üzünə belə baxa bilmirdim.. Rauf isə mənə qarşı biganə idi... Hər dəfə bizə gəldikdə heç yarım saat oturmaz, bir bəhanə uyduraraq çıxıb gedərdi. Bu isə Eldar əminin heç xoşuna gəlmirdi... Elə mənim də.... Məktəbi bitirər-bitirməz ali məktəbə daxil olmuşdum. Həm də illərlə arzuladığım Xarici Dillər Universitetinə... Sevincdən uçmağa qanadım yox idi. Xəbəri alan ya zəng edib, ya da bizə gəlib məni təbrik edirdi... Axşamüstü Rauf gil də gəlmişdi... Raufun üzü turşu satsa da əlində bir yekə dəstə al qırmızı qızılgüllər var idi... Ürəyimdə: - Bu qızılgülləri, həm də bu rəngdə olanları çox sevdiyimi necə də bilib deyə məmnunluq duymuşdum... O gülləri mənə verib, ağız ucu təbrik etdikdən sonra salona keçmişdi... Söhbət əsnasında məlum olmuşdu ki, qızılgülləri sevdiyimi anam Raufun anası Bəsti xanımla danışanda söyləyib... Elə gülləri də onlar alıb mənim üçün... Biraz oturduqdan sonra Eldar əmi: - Belə gözəl gündə bir araya gəlmişkən bəlkə elə qızı da istəyək?! Hə nə deyirsən Fazil? deyərək diqqətini atama yönəltmişdi... Həyəcandan ürəyim boğazımda vurmağa başlamışdı... Çünki bunu gözləmirdim... Atam bir anama, bir mənə baxıb əllərini ovuşduraraq: - Necə məsləhətdir qardaşım! deyə cavab vermişdi.... Eldar əmi mənə baxaraq: - Qızım onda sən dur şirin çayları hazırla... Onsuzda sən bizimsən. Amma adətə görə yenə də səni istəməliyəm - deyərək atama baxaraq gülməyə başlamışdı... Raufun isə qaşqabağı yerləri süpürürdü... Mən mətbəxdə çayı hazırlayarkən Eldar əmi sözə başlamışdı: - Fazil, Allahın əmri, Peyğəmbərin izni ilə qızım Pərvanəni oğlum Raufa istəyirəm.... Utandığımdan yanaqlarım qızarmış, əllərim buz kəsmişdi.... Atamın "Verdim getdi!" deməyi ilə salonu şən gülüş səsləri bürümüşdü... Mən çayları gətirdikdən sonra hər kəs şirin çayını içib, elə həmin gün də nişan gününü təyin etmişdilər... Rauf isə önünə qoyulan çaydan bir qurtum belə icməmişdi... Söhbətin qızğın yerində Rauf ayağa qalxıb: - Şou bitdisə mənim biraz işim var! İzninizlə mən