sağ ol demişdim.. O isə təbəssüm edərək qapını örtüb sükan arxasına keçmişdi... Bir neçə saat gəzib alış-veriş etdikdən sonra evə qayıtmışdıq... Bəsti xala gil mənə təkcə nişanda geyinmək üçün don yox, həmçinin xonçalara qoymaq üçün həm pal-paltar, həm də kosmetika, ətir almışdılar... Hətta balaca bacıma da hədiyyələr alaraq onu da sevindirmişdilər. Ən son Mərkəzi Univermağa gedib ikimizə də üzük seçmiş və xonçaya qoymaq üçün yenə də mənim seçdiyim qır-qızıllar almışdıq... Çox xoşbəxt idim... Evə gəldiyimizdə anam onları evə dəvət etsə də Rauf: - Başqa vaxt, bu gün işim var!-deyərək dəvəti geri çevirmişdi... Aradan bir ay keçmişdi... Yayın ən isti ayı olan avqust ayında idik. Böyük nişana bir gün qalmışdı. Hər şey hazır idi. Çox həyəcanlı idim. Yerimə erkəndən uzansam da səhərə kimi gözümə yuxu getməmişdi. Amma keçən bu bir ay ərzində də Rauf mənə nə zəng etmiş, nə də məni gəzməyə çıxarmışdı... Bəsti xala isə hər dəfə anamla telefonda danışanda və ya bizə gələndə elə hey: - Rauf nişana görə bütün günü qaça-qaçdadı... Yazıq uşağın bir dəqiqə vaxtı olmur. Evə gələndə də elə yorğun olur ki, bir qismət çörək yeyib keçir otağına-deyərək öz aləmində Raufun əl-üzünü yuyurdu... Mən isə buna inanırdım... Bəlkə də özümü inandırmağa çalışırdım... *** Səhər açılmışdı. Səhər yeməyimizi yedikdən sonra hamımız salona yollanmışdıq. Bir neçə saat sonra artıq hər kəs hazır idi və Rauf gilin gəlişini gözləyirdik... Baxmayaraq ki, çöldə 40 dərəcə isti vardı, mən həyəcandan tir-tir əsirdim... Maşınların siqnal səsi həyəcanımı daha da artırmışdı... Qonaqlar bir-birinin ardınca xonçalarla bizə qalxmışdılar... Xonçalar o qədər çox və gözəl idilər ki, görənlərin hamısı heyrət içində idi. Az sonra biz artıq restorana doğru yol almışdıq... Salona daxil olduqdan sonra nişan üzüklərimizi taxıb yerimizə əyləşmişdik... Nişanım çox möhtəşəm keçmişdi... Rauf gərgin olsa da arada üzümə baxıb təbəssüm edirdi... Bu da məni xoşbəxt edirdi... Nişan bitmiş, öncə Raufla mən çıxmışdıq... Bizdən sonra