a isə qonaqlar dağılmışdı... Rauf məni evə ötürüb, getmişdi... *** Sentyabr ayı gəlmişdi... Dərslərin başlamasına sayılı günlər qalırdı... Çox həyəcanlı idim. Sevdiyim, arzuladığım universitetə gedəcəkdim, həm də sevdiyim şəxslə... Axşamdan sabah geyinəcəyim paltarlarımı hazırlamışdım... Səhəri diri açmış, tez bir-iki tikə bir şey atışdıraraq hazırlanmağa başlamışdım. Ayaqqabılarımı geyinib evdən çıxmaq istəyirdim ki, Rauf zəng edərək: - Salam. Aşağıda gözləyirəm! - demişdi... Səsini eşidib həyəcanlansam da özümü toparlayıb: - Salam. Yaxşı, gəlirəm! deyərək anamın üzündən öpüb, körpə uşaq tək sevincək pilləkənləri enmişdim. Rauf qollarını çarpaz edərək maşına söykənib məni gözləyirdi... Məni görcək maşının qapısını açaraq əli ilə "Keç əyləş!" deyə işarə etmişdi.. Yolboyu utandığımdan bir kəlimə belə danışmamışdım. Bilmirəm niyə Raufdan dəhşət utanırdım... Onun sözə başlamasını gözləsəm də o da danışmırdı.... Sanki Raufa da mənim susqunluğum sərf edirdi. O radionun səsini ucaldaraq orda çalınan musiqini zümzümə edərək maşını sürürdü... Az sonra Xarici Dillər universitetinin qarşısında idik. Rauf qapını açmaq üçün maşından enmək istəyirdi ki, mən ondan cəld tərpənib özüm qapını açıb düşmüşdüm. Rauf isə: - Uğurlar! İşdən çıxa bilsəm günorta səni götürməyə gələcəm! - deyərək sağollaşıb işə getmişdi... İlk günüm tələbə yoldaşlarım, müəllimlərin bəziləri və cədvəllə tanışlıqla keçmişdi... Amma nişan barmağımda üzük görən tələbə yoldaşlarımın əksəriyyəti belə tez nişanlandığım üçün təəccüblənmiş, hətta biri: - Nə olmuşdu bu yaşda nişanlanırdın?! Hara tələsirdin? kimi sözlər istifadə edərək qəlbimi qırmışdı... Üzüldüyümü görən tələbə yoldaşım Nəzrin bu sözü deyən qıza: - Gunel, o nə sözdür deyirsən?! Ayıb deyil. Həm sənin nəyinə lazımdır. Hər kəsin şəxsi həyatı var və o həyata hər kəs burnunu soxmamalıdır! Pərvanə sən ona fikir vermə! deyərək mənə dəstək olmuşdu... Və artıq elə ilk gündən mənim həm tələbə yoldaşım, həm parta yoldaşım, həm də bir ömürlük dostum olacağının