imzasını atmışdı... Dərsin bitməyinə az qalmış Raufdan mesaj gəlmişdi... - Mən gələ bilmirəm! Sən özün get! Axşam zəng edəcəm.... Mesajı oxuyub üzülmədim desəm yalan olar. Çünki bu gün ilk günüm idi və heç olmasa bu gününü mənə sərf etməyini istəyirdim. Amma.... Dərs bitdikdən sonra evə yollanmışdım.... Həm Raufun gəlməməyi, həm Günelin hər kəsin yanında məni pərt etməyi qanımı qaraltmışdı... Bikefliyim üzümdə öz əksini tapmışdı. Anam məni görcək nəsə baş verdiyini anlayıb: - Nə olub qızım? Kiminlə gəldin Raufla? deyərək diqqətlə üzümə baxdı. - Yox, ana! Tək gəldim! İşi çıxıb gələ bilmədi dalımca - deyərək ayaqqabılarımı çıxarıb qonaq otağına keçdim... Anam ardımca gələrək: - Ona görə bikefsən? dedi - Yox ana! Sadəcə düşünürəm ki, görəsən nişan etməklə çoxmu tələsdik? - Niyə elə düşünürsən? - Bu gün qrup yoldaşım "Bu yaşda nə olmuşdu?" deyə mənə lağ etdi... Çox üzüldüm... Anam: - Ay aman! Dərd elədiyin şeyə bax! Dəli! Mən də dedim görən nə olub?! Hamısı paxıllıqdandı qızım - deyərək məni sakitləşdirməyə çalışmışdı... Əslində Günel də bir yerlərdə haqlı idi və inanmıram ki, bunu paxıllıqdan etmişdi... Çünki o çox gözəl qız idi... Bəlkə də əlini sallasa əllisi arxasınca düşərdi... Sadəcə onun bir anda düşüncəsizcə məni insanların yanında pərt etməyi onu mənim gözümdən salmışdı... *** Günlər bir-birini əvəz edirdi... Rauf hər gün məni dərsə aparıb, dərsdən evə gətirirdi. Bizim bir-birimizi görməyimiz ancaq bundan ibarət olurdu... Axşamlar işdən gəldikdən sonra zəng edib hal-əhval tutur və yorğun olduğunu deyib zəngi sonlandırırdı... Yəni biz normal cütlüklər kimi esq-məhəbbət yaşamır, saatlarla telefonla danışıb, şəhərə gəzməyə getmirdik. Hətta keçən 6 ay ərzində bir dəfə də olsa əlimdən belə tutmamışdı... Amma buna baxmayaraq mən yenə də onu çox sevirdim. Hətta sevgim günü-gündən artırdı ki, azalmırdı... Onu görəndə gözlərim işıldayır, hər dəfə ürəyim tez-tez döyünürdü... Rauf... Etdiyimin yalnış olduğunu, belə getsə bədbəxt olacağımı bilə-bilə atəşlə oynamağa