a davam edirdim. Pərvanəyə bəzən yazığım gəlirdi, bəzən isə yox... Heçmi onu sevmədiyimi görmürdü, hiss etmirdi?! Yoxsa bu qədərmi qürursuz idi ki, onu sevməyən biri ilə ailə qurmağa razı idi?! İçimdə min-bir sual var idi... O mənə hər dəfə sevgi dolu baxışlarla baxıb, məndən qarşılıq gözləyəndə əsəbdən dəli olurdum, bəzən də vicdan əzabı çəkirdim... Sadəcə atamin: - Qıza bir söz desən, nişan pozulsa səndən biləcəm və səni övladlıqdan rədd edəcəm deyə məni təhdid etməyi əlimi-qolumu bağlayırdı... Ona görə də məcbur bu "şou"ya davam edirdim... Amma bu nə qədər surəcəkdi özüm də bilmirdim... Sevindiyim tək şey toy Pərvanə institutu bitirdikdən sonra olması idi. O vaxta qədər də Allah bilir nə olardı.... Anam isə mənim halıma çox üzülürdü... Bəzən mənə: - Oğlum, istəyirsən mən Rəna ilə danışım. Gözümün qabağında əriyib gedirsən, ürəyim parçalanır desə də mən buna razı olmurdum. Çünki atam çox sərt biri idi. Bu işi anamın pozduğunu bilsə onu incidə bilərdi. Mən isə buna dözə bilməz, asilik edərdim deyə qorxurdum... Atamın şəriki Fazil əmi ilə başı işə elə qarışmışdı ki, mənim bədbəxtliyimi görmürdü belə... Ona bu dəqiqə maraqlı olan sadəcə qazandığı külli miqdarda pul idi... Bəzən "Kaş kasıb, amma xoşbəxt olardıq" deyə də düşünürdüm... Sanki var-dövlətimiz artdıqca xoşbəxtliyimiz əlimizdən uçub gedirdi... Pərvanəyə gəldikdə isə pis qız deyildi, çirkin də deyildi... Hətta bəlkə də çox qızdan gözəl idi... Sadəcə mən onu sevmirdim, sevə bilmirdim. Ürəyimə onu sev deyə əmr də edə bilmirdim... Bu yaşımda üzüm gülmədən həyatıma davam edirdim... Nə vaxta kimi belə davam edəcəkdi onu bir Allah