hədiyyə almaqdan çəkinirdim... Bəlkə də həmin günün sevgililər günü olduğu heç yadına da düşməyəcəkdi... Axı o belə şeyləri "şou" adlandırırdı...

***
Bu gün Rauf yenə də məni evə aparmağa gələ bilməmişdi və mesaj yazaraq hava çox soyuq olduğu üçün evə taksi ilə getməyimi tapşırmışdı... Niyəsə bu gün içimdən evə biraz gec getmək keçmişdi... Öncə yağan narın qarın altında biraz piyada gəzmiş, sonra üşüdüyümü görüb avtobusa minmişdim. Boş yer görüb keçib əyləşmişdim. Önümdə bir qızla oğlan oturmuşdu... Görünür sevgili idilər. Çünki qız oğlanın qoluna girib, başını çiyninə qoymuşdu... Oğlan isə bir əli ilə qızın əlinə sığal çəkib, ona sevgi kəlimələri yağdırırdı... Qız ona naz edərək gah başını qaldırıb dodağını buzərək ona baxır, gah da yenidən başını onun çiyninə qoyurdu... Bu mənzərəni gözümü çəkmədən uzun-uzun izlədikdən sonra bir anlıq gözlərim dolmuşdu... Çünki bunların heç bir faizi bizim münasibətdə yox idi...

Artıq düşməli idim... Ayağa durduqda çevrilib son dəfə də onlara baxmışdım. Necə də xoşbəxt görünürdülər... İkisinin də gözləri işıldayırdı.

Avtobusdan düşüb yeyin addımlarla evə doğru gəlirdim. Bloka çatanda 10-cu sinifdən məni sevən qonşumuz İlkinlə üz-üzə gəlmişdim. Nişanlısı ilə birgə idi və qəhqəhələri bütün həyəti bürümüşdü... Məni görüb bir anlıq susub mənə baxsa da yenidən əlini nişanlısının belinə dolayıb:
- Allah səni güldürsün, nə qədər güldüm! - deyərək maşınlarına doğru getmişdilər...

Hər şey üst-üstə gəlirdi və sanki bu gün bütün bu olanlar mənim səbrimi sınayırdı... Rauf bu günə kimi nə avtobusdaki sevgililər kimi mənim əlimdən tutub mənə xoş sözlər söyləmiş, nə də İlkin kimi mənimlə nəyəsə deyib gülmüşdü... Bulud kimi dolmuşdum... Evə qalxıb qapını döydüyümdə Ləman açmışdı... Gözlərimin dolduğunu görüb təəccüblə:
- Nə olub bacı? deyə soruşdu...

Ona cavab vermədən başımla "Heç nə!" deyə işarə etdim və ayaqqabılarımı soyunub qonaq otağına keçdim. Anam gəldiyimi görüb qarşıma gələrək üzümə baxdı və o da Ləman kimi eyni