i sualı verdi... Sanki bunu gözləyirmişəm kimi hönkürtü ilə ağlamağa başladım. Anam təlaş içində məni qucaqlayıb:
- Nə olub gözümün nuru? Bu nə haldır? Kim incidib səni? deyərək məni divana otuzdurdu... Biraz anamın qucağında ağlayıb boşaldıqdan sonra anama hər şeyi danışdım. Raufun soyuqluğunu, bir dəfə də olsa əlimdən tutmadığını, mənə xoş söz soyləmədiyini və bu gün gördüyüm sevgililərin münasibətlərini... Sonra:
- Allah bilir heç sevgililər günündə də məni təbrik etməyəcək. Yüz faiz qrup yoldaşlarım onun mənə nə aldığını soruşacaq, mən isə "heç nə" deyə bilməyəcəm - deyə yenidən ağlamağa başladım...

Anam biraz duruxub, sonra:
- Gözəl qızım, hər insan fərqli xarakterə malikdir. Xüsusilə də kişilər. Bəzi kişilər var ki, sevgisini biruzə verir, bəziləri isə sevsə belə bunu biruzə verə bilmir. Yəqin Rauf da o tip kişilərdəndi. Həm sən nə bilirsən ki, o sənə həmin gün heç nə almayacaq?! Bir az səbrli ol. İkincisi də verməsə belə niyə bunu qrup yoldaşlarına bildirirsən ki?! deyərək məni xeyli sakitləşdirmişdi...

***
14 fevral günü bazar gününə düşdüyü üçün bu gün evdə idim... Artıq günorta olmuşdu və Raufdan hələ də xəbər yox idi. Gözüm həm saatda, həm də telefonda qalmışdı... Qərarlı idim... Əgər Rauf bu gün məni quru təbrik belə olsa etməsə, nişanı qaytaracaqdım... Bunu anama da demişdim...

Raufdan xəbər çıxmadıqca əsəblərim get-gedə gərilirdi. Atamla anamın nəzəri üstümdə olduğu üçün daha artıq onların yanında qalmadan otağıma keçərək dərs etmək adı ilə kitab dəftəri önümə sərmişdim. Amma nə qədər çalışsam da oxuduqlarımın heç birini dərk edə bilmirdim. Artıq saat 5 idi... Anidən qapı zənginin çalınması ilə dik atılmışdım. Niyə belə diksindiyimi heç özüm də anlamışdım... Anamın öncə:
- Xoş gəlmisiz, həmişə siz gələsiz. Buyurun keçin, sonra isə "Pərvanə!" deyə çağırmağı ilə otaqdan çıxıb dəhlizə doğru gəlmişdim. Bir anda qarşımda Bəsti xala, Eldar əmi və əlində gül və hədiyyə tutmuş Raufu gördüyümdə şok keçirmişdim. Onun bizə gəlişini heç