gözləmirdim. Elə donub qalmışdım ki, salam verməyi belə unutmuşdum. Bəsti xalanın:
- Ay qızım niyə elə baxırsan?! Sanki xortdan görmüsən deyib gülməyi ilə ona yaxınlaşıb üzündən öpərək:
- Xoş gəlmisiz! demişdim...

Rauf əlindəki gülü və hədiyyəni mənə uzadaraq:
- Mən aşağıda gözləyirəm! Hazırlaş gəl! deyərək mənə həyatımın ikinci şokunu yaşatmışdı...

Xəbər etmədən gəldiyi üçün biraz əsəbləşsəm də, bu günü onunla keçirəcəyim üçün çox xoşbəxt idim. Rauf qapıdan çıxaraq getsə də mən yerimdəcə donub qalmışdım. Bəsti xalanın yenidən:
- Ay qızım di tez ol, get hazırlaş! Rauf çox gözləməyi sevmir! - deməyi ilə otağıma keçib əlimdəki hədiyyələri ora qoymuş, sonra isə tez tələsik əynimi geyinərək Raufun yanına düşmüşdüm...

İçimdə böyük bir sevinc var idi. Demək ki, o da məni sevirdi. Sadəcə anamın dediyi kimi biruzə verə bilmirdi sadəcə... Raufla birgə şəhərin mərkəzindəki məşhur restoranlardan birinə gedərək bir masada əyləşmişdik... Rauf əlinə menyunu alıb sifariş üçün baxır, mən isə onu izləyirdim. İlahi o necə də yaraşıqlı idi. Uzun qara kirpikləri alnına tökülən qara saçları ilə birləşirdi... Hələ qoxusu məni dəli edirdi. Ona baxdıqca ona olan sevgimin nə qədər böyük olduğunun fərqinə bir daha varırdım. Rauf menyunu bağlayıb stola qoyduqdan sonra:
- Seçə bildin bir şey? deyərək üzümə baxmışdı. Bəlkə inanmayacaqsınız amma o ilk dəfə idi ki, mənim gözlərimə belə baxırdı. O uzun kirpikləri ilə döydüyü qara gözlərinin içində sanki ovsunlanıb qalmışdım. Raufun bir daha adımı söyləməsi ilə:
- Hə, hə adana kababı olsun! deyərək dillənmişdim.

Rauf:
- O kabab çox acı olur? Yəqin bilirsən? deməyi ilə:
- Hə, mən acını çox sevirəm! - deyərək gulumsəmişdim...

- Mən isə əksinə, heç sevmirəm - deyərək ofisiantı səsləyib sifarişləri vermişdi... Bu bizim ilk fikir ayrılığımız idi.... Gələcəkdə hələ nə fikir ayrılıqları olacaqdı bunu Allah bilirdi...

Yemək əsnasında başımı qaldırıb Raufa baxaraq:
- Hədiyyə üçün sağol! Amma əfsuslar olsun ki, sənin