n gələcəyindən əmin olmadığım üçün mən sənə heç nə almamışam. Üzürlü say deyərək yenidən başımı aşağı salmışdım...

Rauf isə:
- Dəyməz! Mən hədiyyə almağı sevmirəm! deyərək yenidən yeməyinə davam etmişdi...

- Qəribədir! İlk dəfədir hədiyyə sevməyən birini görürəm deyərək mən də yeməyimə davam etmişdim.

Baxmayaraq ki, hava çox soyuq və şaxtalı idi, yeməkdən sonra çıxıb biraz gəzişmişdik. İkimiz də yan-yana addımlar atır, amma bir kəlimə belə kəsmirdik. Rauf anidən mənə baxaraq büzüşdüyümü görüb:
- Üşüyürsən?! deyə soruşmuşdu...

- Yox, yox, yaxşıyam desəm də çənəmin bir-birinə dəyməyi bunun əksinin sübutu idi...

Rauf ilk dəfə təbəssüm edərək mənə baxmış və:
- Gəl gedək! deyərək əlimdən tutmuşdu. Əlimin buz kəsdiyini görüb:
- Sən lap donmusan ki, deyərək əllərimi ovucunun içinə alıb nəfəsi ilə istiməyə başlamışdı... Bütün bu olanlara inana bilmirdim. Rauf sanki bir gecənin içində dəyişib, başqa biri olmuşdu...

Evə qayıtdığımızda gecə saat 11 olsa da Eldar əmi gil hələ də bizdə idilər. Onlar da özləri üçün sevgililər günü qeyd edib, danışıb gülürdülər. Ləman isə çoxdan yatmışdı... Bizi görcək Eldar əmi:
- Eyyy, gənclər! Necə keçdi gününüz? deyərək zarafatlar etməyə başladı.

Mən utandığımdan qıpqırmızı olmuşdum. Rauf isə atasının sualını cavabsız qoyaraq:
- Ata səhər tezdən işdə olmalıyam. Artıq gecdi, durun gedək deyərək söhbəti dəyişmişdi...

Onlar getdikdən sonra hədiyyəm baxmaq üçün cəld yataq otağıma getmişdim. Canım Ləmanım gülümü suya qoymuşdu. Hədiyyəmə isə heç kim açıb baxmamışdı... Sevincdən əllərim əsə-əsə hədiyyəmi açmağa başlamışdım. Qızıl boyunbağı və içinə şəkil qoymaq üçün kulon idi... Çox gözəl idi. Çox bəyənmişdim. Tez nişan şəkillərinizi töküb, bir-bir baxıb ona uyğun şəkil tapıb kəsərək içinə qoymuş və boyunbağını boynumdan asmışdım... Sonra paltarlarımı dəyişib, yatağıma uzanaraq bu gün yaşadıqlarımı bir-bir göz önümdən keçirərək təbəssüm etmişdim. İçimdə adını qoya bilmədiyim bir sevinc, bir xoşbəxtlik baş