qaldırmışdı... Sonsuz olacağını sandığım bir xoşbəxtlik...

Səhər dərsə gedəndə Raufa boyunbağını göstərərək:
- Çox sağ ol, çox bəyəndim deyərək sevincimi biruzə vermişdim...

Rauf da təbəssüm edərək:
- Gülə-gülə tax! deyib yenidən maşını idarə etməyə davam etmişdi...

Gülə-gülə tax... Necə də gözəl səslənir... Mən hardan bilərdim ki, bir zamanlar həqiqətən gülə-gülə və sevərək taxdığım bu boyunbağı zaman gələcək Xəzərin sularına gömüləcək... Mən hardan bilərdim ki, mən bir daha sevgililər günü deyə bir günü əsla qeyd etməyəcəm!... Mən hardan bilərdim ki, dünən bu hədiyyələr, bu gəzməyə çıxıb yemək yemələr hamısı "şou" imiş... Və mən hardan bilərdim ki, Raufun mənə aldığı hədiyyələri əslində o yox, Bəsti xala almışdı. Hardan bilərdim ki, anam ona etdiyim gileylərimi bir-bir Bəsti xalaya danışmış, o da mənim nişanı qaytarmamağım üçün bu addımı atmışdı... Hardan bilərdim axı?!.... Hardan?!.... Mən sadəcə bu anı yaşayırdım və çox xoşbəxt idim. Bu mənə hələki bəs edirdi...

Rauf məni dərsə düşürüb, günorta dalımca gələcəyini söyləyərək getmişdi... Mən də sevincək, üzümdə təbəssüm, xoşbəxt addımlarla universitetə doğru irəliləyib, içəri girmişdim... Hər kəs hədiyyəmlə maraqlanmış, mən də burnum havada onlara hədiyyəmi göstərmişdim. Hər kəs çox bəyənmiş və:
- Gülə-gülə tax demişdilər. Yalnızca Güneldən başqa... Gözucu hədiyyəmə baxıb, sonra fikrini başqa yerə yönəltmişdi... Dərs bitdikdən sonra isə hər gün wc-yə gedərək bəzənib duzəndikdən və hamıdan ən son çıxan Günel bu gün hamımızdan öncə çıxıb getmişdi...

Qızlarla universitetdən deyə-gülə çıxırdıq ki, Raufun bir qizla söhbət etdiyini görüb bir anda yerimdə keyiyib qalmisdım. Nəzrin də mənim ayaq saxladığımı görüb dayanmış və mən baxdığım istiqamətə baxaraq təəccübünü gizlədə bilmədən "Aaaaa!" demişdi... İkimiz də gah bir-birimizə, gah da Rauf duran istiqamətə baxır və nə baş verdiyini anlamağa