Eşq "Pərvanə"si (Real)


Bölüm 4...

Qadın qulağı ilə sevir deyirlər... Necə də doğrudur... Qadın, qulağı ilə sevir... Yalan eşidə-eşidə, inanmaya-inanmaya, hər şeyə rəğmən, incinsə belə yenə də sevir....

***
Hər kəs kimi sevdiyindən xoş söz eşitməyə mənim də ehtiyacım var idi... Hətta buna haqqım vardı deyə düşünürəm.. Əgər Rauf bir dəfə, heç olmasa bircə dəfə mənə "Səni sevirəm!" desə və ya yazsaydı bəlkə də bu mənə ömrümün sonuna kimi bəs edəcəkdi...

Sanki Rauf bir şam idi, mənsə pərvanə! Onun işığının ətrafında çırpınıb dururdum... Amma o bunu görmürdü belə... Bəlkə də görürdü... Sadəcə görməzdən gəlirdi...

Aramızdakı soyuqluq məni çox narahat edirdi. Xoşbəxtlikdən bu mənim dərslərimə yansımırdı... Yalnızca qrupun yox, patokun ən yaxşı tələbəsi idim. Üstəlik qrup yoldaşlarım və müəllimlər tərəfindən də çox sevilirdim... Günellə ulduzumuz ilk gündən barışmasa da salam-sağ olumuz davam edirdi... Düzü mənimlə nə qədər yaxınlıq etmək istəsə də mən buna şərait yaratmırdım... O da artıq bunu anlayıb bizdən gen gəzirdi... Zamanla onun bizdən 3 yaş böyük olduğunu və bir dəfə ailəli olub, boşandığını öyrənmişdim.... Hətta özlüyümdə:
- Mən nişanlı ola-ola mənə rişxənd edən biri, özü bu yaşda ailə qurub, hətta artıq boşanıb belə düşünmüşdüm... Bu məni ona qarşı biraz da qıcıq edirdi...

Nəzrin isə mənim üçün bir başqa idi... O mənim ilk rəfiqəm, ilk sirdaşım idi... Özümü biləndən anam mənə:
- Qızın ən yaxın rəfiqəsi anası olmalıdı! - dediyi üçün heç vaxt, heç kimlə dostluq etməmişdim... Ona görə də Nəzrinin dostluğu mənə çox yaxşı təsir edirdi...Onunla Raufla bağlı hər şeyi bölüşürdüm... O isə hər dəfə mənə ürək-dirək verib, məni sakitləşdirir, evləndikdən sonra düzələcəyini deyirdi... Mən də ümidlə o günü gözləyirdim...

14 fevral, sevgililər günü yaxınlaşırdı... Qrup yoldaşlarım öz aralarında sevdiklərinə nə alacaqları barədə danışıb dururdular... Mən də çox həvəsli idim. Amma Raufun bu günlə bağlı bir planı olub olmadığını bilmədiyim üçün ona